Iedereen kent het wel, het woord, de associaties, de jaren 60. De arbeidsparticipatie van vrouwen is toegenomen en het aantal deeltijdbanen daardoor ook. Maar wat is er eigenlijk nog meer veranderd?
De Ikea is misschien een beetje groter geworden, de blaadjes van de boom misschien een beetje groener, de straattegels misschien een beetje losser en mijn gedachtegang een beetje ruimer. Maar wat is er vérder veranderd? Wat is er écht veranderd in deze wereld wat met het feminisme te maken heeft?
Een vriendin van me zei net op msn; dat is het nadeel van een eigen mening en nagellak.
En echt, ik heb nog nooit, nog nooit zo'n mooie verwoording van het feminisme gezien.
zaterdag 21 februari 2009
En iedereen weet dat er op een gegeven moment een punt komt waarop je niet meer in de ballenbak van Ikea kan gaan zitten spelen. Of dat je niet meer kan gaan stampen als je iets niet krijgt. Of dat je niet naar de schommel kan gaan om even te zwaaien en dat je eigenlijk gewoon geen kind meer bent....
Maar wie bepaalt dat moment en hoe ver ga je daar zelf in mee?
Er was eens een versje genaamd: Jezelf zijn. Oftewel; dat naampje heb ik eraan gegeven.
Kleine mensen willen groot zijn,
Grote mensen vaak weer klein.
Zou het niet het beste wezen,
Altijd maar jezelf te zijn ?
En ik weet dat ik best wel vaak in het moraal val van dit verhaaltje. Dat iedereen zich zelf moet zijn dat is opzich best logisch, maar heel heel heel veel mensen doen het niet. Maar is het dan ook niet een klein beetje zo dat je alleen zelf kan bepalen of je jezelf bent, en dat andere daar niks over kunnen zeggen? Wie kent jou nou beter dan dat je jezelf kent? Een paar weken geleden had ik gezegd dat het antwoord daarop niemand is. Maar nu twijfel ik toch wel een beetje.
Misschien heeft het ook wel iets met de ware te maken. Want wanneer is iemand immers de ware? Naar mijn mening is dat wanneer je gemaakt voor elkaar bent, complementair bent en nog wel een aantal eigenschappen en kenmerken meer. Maar wellicht weet de ware.... beter wie jij bent dan dat je jezelf kent.....
Maar wie bepaalt dat moment en hoe ver ga je daar zelf in mee?
Er was eens een versje genaamd: Jezelf zijn. Oftewel; dat naampje heb ik eraan gegeven.
Kleine mensen willen groot zijn,
Grote mensen vaak weer klein.
Zou het niet het beste wezen,
Altijd maar jezelf te zijn ?
En ik weet dat ik best wel vaak in het moraal val van dit verhaaltje. Dat iedereen zich zelf moet zijn dat is opzich best logisch, maar heel heel heel veel mensen doen het niet. Maar is het dan ook niet een klein beetje zo dat je alleen zelf kan bepalen of je jezelf bent, en dat andere daar niks over kunnen zeggen? Wie kent jou nou beter dan dat je jezelf kent? Een paar weken geleden had ik gezegd dat het antwoord daarop niemand is. Maar nu twijfel ik toch wel een beetje.
Misschien heeft het ook wel iets met de ware te maken. Want wanneer is iemand immers de ware? Naar mijn mening is dat wanneer je gemaakt voor elkaar bent, complementair bent en nog wel een aantal eigenschappen en kenmerken meer. Maar wellicht weet de ware.... beter wie jij bent dan dat je jezelf kent.....
zaterdag 14 februari 2009
I want to be off to never ever land.
En echt echt echt echt ik ga verschrikkelijk dood wanneer we donderdag over anderhalve week niet naar Lunteren gaan. En het ergste is dat ik niet echt weet waarom ik dood zal gaan als we dat niet zouden doen. Het is meer dat ik zó graag wil dat er geen ontkomen meer aan is. Dat ik of de trein pak, of het vliegtuig. Of een paar ballonnen. Maar ik wil dus wel graag. =D
En omdat ik een vriend had, ging ik daar heen. En zo zij het dat ik al meer dan 4 maanden niet meer in Lunteren geweest ben. En dat doet best wel zeer, simpelweg omdat ik van Lunteren hou.
Ik hou van de stilte die heerst als je in de bossen loopt.
Ik hou van het huisje waar eenvoud het handelsmerk is.
Ik hou van de omgeving waar vogeltjes fluiten.
Ik hou van het zwembad, waar de zomers mee gevuld worden.
Ik hou van de 'kleine' winkelstraat waar ik al vaak geweest ben.
Ik hou van de maisvelden wanneer je de hoek om rijdt.
Ik hou van het laatste stukje naar de camping rijden.
Ik hou van de oprijlaan die met kerst versierd is met lichtjes.
Ik hou van de geitjes die in een geitjesweide staan.
Ik hou van de heide die lekker ruikt en mooi paars is.
Ik hou van het uitzicht als je op het mooiste plekje staat.
Ik hou van mountainbiken tot je niet meer kan.
Ik hou van nieuwsgierig zijn en daardoor in Lunteren paardrijden.
Ik hou van mijn opa en oma die daar ook vaak zijn.
Ik hou van mijn donzen dekbed daar.
Ik hou van de oude stoeltjes die al meer dan 30 jaar bestaan.
Ik hou van de smaak die mijn opa en oma hebben.
Ik hou van de harde straal van de douche.
Ik hou van het ubermooie terras van hout waar je heerlijk op kan liggen.
Ik hou van de herinneringen die er aan vast zitten.
Ik hou van mijn nichtje die daar samen met mij dingen doet.
Ik hou van de nachtelijke avonturen met bepaalde mensen.
Ik hou van het schone en zachte water, en vergeet de lucht niet.
Ik hou van het asfalt waar je heerlijk op kan skaten.
Ik hou van mijn knuffel die daar staat omdat ik hem gewonnen heb met klaverjassen.
Ik hou zo god damned veel van Lunteren...........
Please, bring me to never ever land.
En omdat ik een vriend had, ging ik daar heen. En zo zij het dat ik al meer dan 4 maanden niet meer in Lunteren geweest ben. En dat doet best wel zeer, simpelweg omdat ik van Lunteren hou.
Ik hou van de stilte die heerst als je in de bossen loopt.
Ik hou van het huisje waar eenvoud het handelsmerk is.
Ik hou van de omgeving waar vogeltjes fluiten.
Ik hou van het zwembad, waar de zomers mee gevuld worden.
Ik hou van de 'kleine' winkelstraat waar ik al vaak geweest ben.
Ik hou van de maisvelden wanneer je de hoek om rijdt.
Ik hou van het laatste stukje naar de camping rijden.
Ik hou van de oprijlaan die met kerst versierd is met lichtjes.
Ik hou van de geitjes die in een geitjesweide staan.
Ik hou van de heide die lekker ruikt en mooi paars is.
Ik hou van het uitzicht als je op het mooiste plekje staat.
Ik hou van mountainbiken tot je niet meer kan.
Ik hou van nieuwsgierig zijn en daardoor in Lunteren paardrijden.
Ik hou van mijn opa en oma die daar ook vaak zijn.
Ik hou van mijn donzen dekbed daar.
Ik hou van de oude stoeltjes die al meer dan 30 jaar bestaan.
Ik hou van de smaak die mijn opa en oma hebben.
Ik hou van de harde straal van de douche.
Ik hou van het ubermooie terras van hout waar je heerlijk op kan liggen.
Ik hou van de herinneringen die er aan vast zitten.
Ik hou van mijn nichtje die daar samen met mij dingen doet.
Ik hou van de nachtelijke avonturen met bepaalde mensen.
Ik hou van het schone en zachte water, en vergeet de lucht niet.
Ik hou van het asfalt waar je heerlijk op kan skaten.
Ik hou van mijn knuffel die daar staat omdat ik hem gewonnen heb met klaverjassen.
Ik hou zo god damned veel van Lunteren...........
Please, bring me to never ever land.
Emilie Autumn
Het is maar echt heel erg goed dat het vandaag zaterdag is en ik de hele dag kan doen wat ik wil behalve aan school gaan werken want daar heb ik absoluut geen zin in en dat is maar goed ook want daarom heet het za-ter-dag.
Ik ben echt ontzettend, en dan ook heel erg ontzettend verliefd op Emilie Autumn en haar muziek. En ik geef toe, want zelfs vriendinnen weten het, dat ik best snel verliefd ben, of nouja, liefdesgevoelens krijg. Maar in deze vergelijking gaat het niet op want ik ben echt al ongeveer 3 weken verliefd op haar muziek en op haar clips. En op haar lyrics.
En ik denk dat dat zo is omdat alles zeg maar een mooi geheel is. En het ergste is dat ik het tot voor kort gewoon nog nooit gehoord had! Nog nooit, niks, njet, nada. Never!
Maar nu dus wel, en dat is zeg maar ook een beetje 10 uur van de dag te horen :P
En dat vind ik niet erg, maar de buurvrouw wel denk ik. Want soms staat de versterker best wel op... heel erg hard. En de buurvrouw komt eigenlijk al best wel vaak zeuren, maar nog nóóit over mijn muziekgebruik/hardheid. Maar dat maakt niet uit, want het zal vast niet zo erg zijn als ik denk/hoop dat het is.
Ik ben namelijk heel erg sociaal, en helemaal niet egoistisch.
Behalve als de buurvrouw boven ons om half 4 'snachts seks heeft..
Dan bel ik eigenlijk het liefst gelijk aan.
Ik ben echt ontzettend, en dan ook heel erg ontzettend verliefd op Emilie Autumn en haar muziek. En ik geef toe, want zelfs vriendinnen weten het, dat ik best snel verliefd ben, of nouja, liefdesgevoelens krijg. Maar in deze vergelijking gaat het niet op want ik ben echt al ongeveer 3 weken verliefd op haar muziek en op haar clips. En op haar lyrics.
En ik denk dat dat zo is omdat alles zeg maar een mooi geheel is. En het ergste is dat ik het tot voor kort gewoon nog nooit gehoord had! Nog nooit, niks, njet, nada. Never!
Maar nu dus wel, en dat is zeg maar ook een beetje 10 uur van de dag te horen :P
En dat vind ik niet erg, maar de buurvrouw wel denk ik. Want soms staat de versterker best wel op... heel erg hard. En de buurvrouw komt eigenlijk al best wel vaak zeuren, maar nog nóóit over mijn muziekgebruik/hardheid. Maar dat maakt niet uit, want het zal vast niet zo erg zijn als ik denk/hoop dat het is.
Ik ben namelijk heel erg sociaal, en helemaal niet egoistisch.
Behalve als de buurvrouw boven ons om half 4 'snachts seks heeft..
Dan bel ik eigenlijk het liefst gelijk aan.
13 Februari
En gister werd ik overweldigd door een gevoel van oneerlijkheid.
Het probleem is vaak dat als ik gister nadacht over iets, en daar vervolgens geen conclusie uitkwam, ik het er niet verder over wil hebben. Want ik heb een hekel aan geen conclusie trekkende onderwerpen of discussies. Dat zal wel aan mij liggen, want vaak hebben discussies geen conclusie. En dus, denkt u vervolgens, doe ik vaak niet mee aan discussies. Maar dat is helaas wel het geval. Ik wil altijd discussiëren, en het liefst ook winnen. En dat is ook best moeilijk hoor, winnen in een discussie waar geen conclusie uitkomt! :p
Maar goed, daar gaat het allemaal niet zo om. Maar ik moest gisteravond oppassen. En ik zou immers niet oppassen want ik zou een weekend weggaan met mijn ex. Maar goed, daarom staat er dus ex en ging ik dus geen weekend weg. Het was al best wel heel erg lang gepland, en opzich was het ook best een leuk idee. Maar nu ga ik vanmiddag naar een verjaardag, en heb ik dus gister opgepast. Dat was ook best wel leuk, maar toch wel raar. Omdat ik niet het idee heb dat ik daadwerkelijk oppas. Ik heb de dvd voor Carlijn opgezet en that's it. Zij was aan het dvd-kijken en ik was aan het te-ke-nen. Ehm, ja echt!
Maar toen gebeurde het zomaar dat Carlijn best wel boos op mij werd toen ik om kwart voor 9 tegen haar zei dat ze toch echt naar bed moest. Omdat Nijntje de musical was afgelopen en ze al 3 koekjes had gegeten. En Carlijn had daar een beetje een ander gevoel bij dan ik. Ik dacht, he fijn, dan breng ik haar nu naar bed en dan duurt het toch nog een uur voordat zij in bed ligt, maar dan kan ik daarna lezen. Maar Carlijn dacht; Potjandosie, ik wil niet naar bed en ik wil meer koekjes. En toen kwam daar de strijd van Carlijn en de stilte. Ze liep nogal mokkend en erg stil de trap op en ik liep er achter aan alsof ik dacht dat ik oppaste.
Gelukkig was de mok-bui van Carlijn al snel weer over toen ik haar gezicht wilde wassen en ze zei: Mijn mama doet het altijd met zeep. Toen deed ik ook maar zeep op het washandje. Dus toen was Carlijn weer 'n blij kindje, en ik natuurlijk ook!
Toen was de avond weer bijna voorbij en lag Carlijn in bed met alle poppen en knuffels. En na drie keer naar de toilet geweest te zijn, 4 keer andere boekjes te pakken, 5 keer haar tanden te poetsen en 6 keer een andere pyjama aan te trekken.
Toen ging ik voorlezen uit Jip en Janneke.
Het probleem is vaak dat als ik gister nadacht over iets, en daar vervolgens geen conclusie uitkwam, ik het er niet verder over wil hebben. Want ik heb een hekel aan geen conclusie trekkende onderwerpen of discussies. Dat zal wel aan mij liggen, want vaak hebben discussies geen conclusie. En dus, denkt u vervolgens, doe ik vaak niet mee aan discussies. Maar dat is helaas wel het geval. Ik wil altijd discussiëren, en het liefst ook winnen. En dat is ook best moeilijk hoor, winnen in een discussie waar geen conclusie uitkomt! :p
Maar goed, daar gaat het allemaal niet zo om. Maar ik moest gisteravond oppassen. En ik zou immers niet oppassen want ik zou een weekend weggaan met mijn ex. Maar goed, daarom staat er dus ex en ging ik dus geen weekend weg. Het was al best wel heel erg lang gepland, en opzich was het ook best een leuk idee. Maar nu ga ik vanmiddag naar een verjaardag, en heb ik dus gister opgepast. Dat was ook best wel leuk, maar toch wel raar. Omdat ik niet het idee heb dat ik daadwerkelijk oppas. Ik heb de dvd voor Carlijn opgezet en that's it. Zij was aan het dvd-kijken en ik was aan het te-ke-nen. Ehm, ja echt!
Maar toen gebeurde het zomaar dat Carlijn best wel boos op mij werd toen ik om kwart voor 9 tegen haar zei dat ze toch echt naar bed moest. Omdat Nijntje de musical was afgelopen en ze al 3 koekjes had gegeten. En Carlijn had daar een beetje een ander gevoel bij dan ik. Ik dacht, he fijn, dan breng ik haar nu naar bed en dan duurt het toch nog een uur voordat zij in bed ligt, maar dan kan ik daarna lezen. Maar Carlijn dacht; Potjandosie, ik wil niet naar bed en ik wil meer koekjes. En toen kwam daar de strijd van Carlijn en de stilte. Ze liep nogal mokkend en erg stil de trap op en ik liep er achter aan alsof ik dacht dat ik oppaste.
Gelukkig was de mok-bui van Carlijn al snel weer over toen ik haar gezicht wilde wassen en ze zei: Mijn mama doet het altijd met zeep. Toen deed ik ook maar zeep op het washandje. Dus toen was Carlijn weer 'n blij kindje, en ik natuurlijk ook!
Toen was de avond weer bijna voorbij en lag Carlijn in bed met alle poppen en knuffels. En na drie keer naar de toilet geweest te zijn, 4 keer andere boekjes te pakken, 5 keer haar tanden te poetsen en 6 keer een andere pyjama aan te trekken.
Toen ging ik voorlezen uit Jip en Janneke.
zaterdag 7 februari 2009
Like, ik heb al een paar dagen(paar weken, paar maanden) geen motivatie om te schrijven en door te gaan met mijn hobby's. Ik dacht al vanaf dat ik heel erg jong was dat ik mezelf altijd zou snappen, in welke situatie ik ook zou zitten. Dat er altijd een verklaarbare reden was voor wat ik zou doen en wat ik wil doen. En dat ik zelf nooit in de war zou zijn over wat ik zeg en doe...
Maar dat ben ik nu dus wel...
Maar dat ben ik nu dus wel...
maandag 12 januari 2009
Sneeuw
Peinzend kijk ik uit mijn venster,
En zie de wereld als in rouw.
Kale bomen, nergens bloemen,
En de lucht is dicht en grauw.
Maar uit grijze wolkenvelden,
Vallen vlokken naar benee,
Brengen als uit 'n sprookjeswereld,
Licht en vrede met zich mee.
Langzaam gaat het al verdwijnen,
Als door een wonder toegedekt;
Zie, hoe 't witte, donzen sneeuwkleed,
Het duister aan het oog onttrekt.
Peinzend kijk ik uit mijn venster,
Naar die wereld van de schijn.
Mocht het, denk ik, eens op aarde,
Voorgoed zo licht en vredig zijn.
En zie de wereld als in rouw.
Kale bomen, nergens bloemen,
En de lucht is dicht en grauw.
Maar uit grijze wolkenvelden,
Vallen vlokken naar benee,
Brengen als uit 'n sprookjeswereld,
Licht en vrede met zich mee.
Langzaam gaat het al verdwijnen,
Als door een wonder toegedekt;
Zie, hoe 't witte, donzen sneeuwkleed,
Het duister aan het oog onttrekt.
Peinzend kijk ik uit mijn venster,
Naar die wereld van de schijn.
Mocht het, denk ik, eens op aarde,
Voorgoed zo licht en vredig zijn.
zondag 11 januari 2009
Snits
Al een paar jaar ben ik bezig met onderzoeken hoe deze mooie wereld opgebouwd is. Het is leuk om te zien hoe verschillende steden die zo dicht bij elkaar liggen toch zo anders zijn. Dus, toen ik 2 jaar geleden mijn eerste 'echte' vriendje had zag ik een stukje meer van de wereld. Hij woonde in Utrecht en ik in Den haag. Ik had nog nooit alleen getreind (Is dat al een werkwoord?) en dat moest met dat vriendje toch echt eens gebeuren. De eerste keer was eng, spannend en mooi. Maar niet zo mooi dat ik het vaker wilde doen. Ik was bang voor van alles en nog wat. Ik was niet zo zeer bang voor nieuwe dingen, ik was bang voor dingen die negatief zouden zijn. Die negatieve invloed op mijn leven hadden. Dingen waar ik spijt van zou kunnen krijgen. Ook al is het gezegde: Je kan beter spijt krijgen van de dingen die je wel gedaan hebt dan van dingen die je niet gedaan hebt.
Nu we inmiddels al 2 jaar verder zijn en ik een nieuwe levenspartner heb gevonden moet ik nog verder reizen. Hij woont in Friesland en de eerste keer reisden we samen, waar ik erg blij om was. Nu inmiddels een jaar verder heb ik al een aantal keer alleen gereisd, en dit heeft mijn kijk op de wereld toch erg veranderd. De eerste keer treinen is altijd eng, voor iedereen. Maar ik was er panisch voor. Bang voor ongelukken en ik zat trillend in mijn stoel. Maar nu lijk ik het haast fijn te vinden. Dit mag mijn liefste niet weten, want dan wil hij dat ik nóg vaker kom naar het noorderland!
Laatst, in de kerstvakantie, was ik een week in Fryslan. Het was super koud en het vroor. Ik heb een hoop geschaatst. Op natuurijs maar ook in Thialf. Dit was weer een nieuwe ervaring voor mij. Ook zijn we uitgeweest en hebben we oud en nieuw gevierd met drank en food. Het was erg fijn om weer even daar te zijn. Maar altijd als ik terugkom uit het noorderland en weer thuis ben heb ik heimwee. En niet zomaar heimwee. Echte dikke trieste heimwee.
Gelukkig is dat nu niet meer zo, we zijn al een week verder en ik heb al school gehad. Dat helpt een stuk, al was het meer uitval dan echt school.
Ik heb gisteravond opgepast. Het was erg leuk en ik heb 'prinsessenpasta' gegeten. Gelukkig hadden ze ook hele lekkere chocolade. ;) Jort ging al vroeg naar bed en sliep daarna tot half 12. Carlijn ging ik om 7.45 wegbrengen, en uiteindelijk werd het 9.15 toen ze in bed lag en ik weer naar bed ging. Wat een rekkertje is dat. Al met al is dat veel leuker dan dat ze gelijk weg is. Wat de eerste keren toch gebeurd is.
Vandaag had ik een high tea met een kennis van Lunteren. Samen met opa en oma. Het was erg lekker en vooral erg gezellig. Ik zit nu nog hartstikke vol.
Nu we inmiddels al 2 jaar verder zijn en ik een nieuwe levenspartner heb gevonden moet ik nog verder reizen. Hij woont in Friesland en de eerste keer reisden we samen, waar ik erg blij om was. Nu inmiddels een jaar verder heb ik al een aantal keer alleen gereisd, en dit heeft mijn kijk op de wereld toch erg veranderd. De eerste keer treinen is altijd eng, voor iedereen. Maar ik was er panisch voor. Bang voor ongelukken en ik zat trillend in mijn stoel. Maar nu lijk ik het haast fijn te vinden. Dit mag mijn liefste niet weten, want dan wil hij dat ik nóg vaker kom naar het noorderland!
Laatst, in de kerstvakantie, was ik een week in Fryslan. Het was super koud en het vroor. Ik heb een hoop geschaatst. Op natuurijs maar ook in Thialf. Dit was weer een nieuwe ervaring voor mij. Ook zijn we uitgeweest en hebben we oud en nieuw gevierd met drank en food. Het was erg fijn om weer even daar te zijn. Maar altijd als ik terugkom uit het noorderland en weer thuis ben heb ik heimwee. En niet zomaar heimwee. Echte dikke trieste heimwee.
Gelukkig is dat nu niet meer zo, we zijn al een week verder en ik heb al school gehad. Dat helpt een stuk, al was het meer uitval dan echt school.
Ik heb gisteravond opgepast. Het was erg leuk en ik heb 'prinsessenpasta' gegeten. Gelukkig hadden ze ook hele lekkere chocolade. ;) Jort ging al vroeg naar bed en sliep daarna tot half 12. Carlijn ging ik om 7.45 wegbrengen, en uiteindelijk werd het 9.15 toen ze in bed lag en ik weer naar bed ging. Wat een rekkertje is dat. Al met al is dat veel leuker dan dat ze gelijk weg is. Wat de eerste keren toch gebeurd is.
Vandaag had ik een high tea met een kennis van Lunteren. Samen met opa en oma. Het was erg lekker en vooral erg gezellig. Ik zit nu nog hartstikke vol.
zaterdag 13 december 2008
De wil ondermijnt het gezag
Mijn gedachtes slenteren rond
Moe van het lange zwerven
Nooit waren ze zo gewond
Bang om af te sterven.
Mijn gevoelens kroppen zich op.
Is dit wel wat ik wil?
Zenuwachtig drukte ik op de knop.
Ik stopte en werd doodstil.
Lang was ik aan het trachten
om dingen te begrijpen
zonder gevoelens te verkrachten.
Ik danste naar je pijpen,
zonder te weten waarom.
Toen mijn droom een uitweg vond
leek het alsof ik een berg beklom
en viel.... naar de afgrond.
© Kayleigh.
Moe van het lange zwerven
Nooit waren ze zo gewond
Bang om af te sterven.
Mijn gevoelens kroppen zich op.
Is dit wel wat ik wil?
Zenuwachtig drukte ik op de knop.
Ik stopte en werd doodstil.
Lang was ik aan het trachten
om dingen te begrijpen
zonder gevoelens te verkrachten.
Ik danste naar je pijpen,
zonder te weten waarom.
Toen mijn droom een uitweg vond
leek het alsof ik een berg beklom
en viel.... naar de afgrond.
© Kayleigh.
vrijdag 12 december 2008
Loverboy
'Grote steden willen van het woord loverboy af. Dit woord doet ze denken aan liefde. En een loverboy heeft helemaal niks met liefde te maken. Ze zien het woord liever wijzigen in meisjesmisbruiker. Geert Wilders ziet het woord liever wijzigen in... Alochtoon!'
Afkomstig van Radio538.
Afkomstig van Radio538.
donderdag 11 december 2008
Life is not what it seems?
Toen het klaar met Sinterklaas was, werd de volgende dag direct de kamer omgetoverd tot een waarachtig rood perfect geheel wat Kerstmis heet. Kerstmis wat staat voor vrede. En voor nog een heleboel andere dingen. Maar daar gaat het even niet om. Hoe kunnen wij als Nederland. Als een vredeliefhebbend land... wat oorlog viert in Afghanistan, nu Kerstmis vieren?
Hoe kan men nu denken. Ja, in Nederland is vrede, in Nederland is liefde, Nederland is in kerstsfeer en daarom eten we veel. En daarom drinken we veel. En daarom feesten we. Het liefst de hele nacht lang.
Maar hoe kan dat nu, als in zo veel andere landen tot diep in de nacht oorlog wordt gevierd.
En direct de volgende dag weer.
Waar de oorlog door gaat.
Ook al is het f#cking Kerstmis.
Gisteravond kwam bij DWDD, Rene Froger en zijn vrouw. Ze hadden het natuurlijk over hun nieuwe programma. Wat kennelijk een hit is, ondanks dat ik het nog nooit gekeken heb.
Mensen die miljonair zijn, en dus voor een maand doen alsof ze geen geld hebben.
De boodschap die zij naar buiten laten komen is wellicht goed; Bekenheid aan de voedselbanken!
En ik vond het een goede boodschap, een fijne boodschap. En ze doen het goed.
Totdat ik mevrouw Froger aan het woord hoordde.
Het ging over het feit of haar kinderen hier ook wat van leerden.
Zij sprak; Ja zeker weten, mijn oudste zei vorige week: 'Mama, ik wil ook wel eens een goed boek voor mijn verjaardag, dan mag je de rest storten voor een goed doel.'
Dit is absoluut mooie uitspraak. Ik bedoel, een zoon van pak-em-beet de leeftijd van mijn broertje die daaraan denkt. Wel, prachtig toch. Maar nu komt het!
Ik zou wel eens willen weten, hoeveel dat overige geld dan is wat mama Froger moet/gaat storten voor het goede doel.
Want als je weet dat een goed nieuw boek wellicht 20 a 30 euro kost.. Wat krijgen deze kinderen dan voor hun verjaardag. Ik bedoel, je stort niet 'maar' 20 euro voor het goede doel als miljonair toch?
En dat maakt de uitspraak van de zoon van mevrouw Froger toch weer relatief inferieur.
Makkelijk gezegd neem ik het mevrouw Froger gewoon kwalijk dat ze zoiets in DWDD durft te zeggen. Er leven mensen zonder huis/dak/eten/drinken/water in derdewereld landen. En dan zegt zij dat haar zonen er heus wel van geleerd hebben omdat zoon Froger met zo'n opmerking komt.
I mean, als zonen Froger dat als enige ervan geleerd hebben. Wat voor thuis situatie hadden ze eerst dan? Dachten ze dan nooit na over de minder bedeelden? Was het voor hun dan alleen maar ik, ik en ik? Ik vind het een gebrekkige situatie.
Daarnaast was ik waarschijnlijk al in mineur vanwege dat DWDD steeds slechter en korter lijkt te worden. Eerst kwam Erica Terpstra aan het woord, over haar boek: 'Help, ik val af?' Ik bedoel maar. Misschien heeft DWDD ook last van de kredietkrisis en nodigen ze daarom alleen mensen uit waarvoor ze niks hoeven te betalen....
Toen het programma dan ook om tien over stopte, was ik helemaal geirriteerd. Want waarom stopte het zo vroeg....?
Er kwam voetbal.
Life is not what it seems? No it's worse.
Hoe kan men nu denken. Ja, in Nederland is vrede, in Nederland is liefde, Nederland is in kerstsfeer en daarom eten we veel. En daarom drinken we veel. En daarom feesten we. Het liefst de hele nacht lang.
Maar hoe kan dat nu, als in zo veel andere landen tot diep in de nacht oorlog wordt gevierd.
En direct de volgende dag weer.
Waar de oorlog door gaat.
Ook al is het f#cking Kerstmis.
Gisteravond kwam bij DWDD, Rene Froger en zijn vrouw. Ze hadden het natuurlijk over hun nieuwe programma. Wat kennelijk een hit is, ondanks dat ik het nog nooit gekeken heb.
Mensen die miljonair zijn, en dus voor een maand doen alsof ze geen geld hebben.
De boodschap die zij naar buiten laten komen is wellicht goed; Bekenheid aan de voedselbanken!
En ik vond het een goede boodschap, een fijne boodschap. En ze doen het goed.
Totdat ik mevrouw Froger aan het woord hoordde.
Het ging over het feit of haar kinderen hier ook wat van leerden.
Zij sprak; Ja zeker weten, mijn oudste zei vorige week: 'Mama, ik wil ook wel eens een goed boek voor mijn verjaardag, dan mag je de rest storten voor een goed doel.'
Dit is absoluut mooie uitspraak. Ik bedoel, een zoon van pak-em-beet de leeftijd van mijn broertje die daaraan denkt. Wel, prachtig toch. Maar nu komt het!
Ik zou wel eens willen weten, hoeveel dat overige geld dan is wat mama Froger moet/gaat storten voor het goede doel.
Want als je weet dat een goed nieuw boek wellicht 20 a 30 euro kost.. Wat krijgen deze kinderen dan voor hun verjaardag. Ik bedoel, je stort niet 'maar' 20 euro voor het goede doel als miljonair toch?
En dat maakt de uitspraak van de zoon van mevrouw Froger toch weer relatief inferieur.
Makkelijk gezegd neem ik het mevrouw Froger gewoon kwalijk dat ze zoiets in DWDD durft te zeggen. Er leven mensen zonder huis/dak/eten/drinken/water in derdewereld landen. En dan zegt zij dat haar zonen er heus wel van geleerd hebben omdat zoon Froger met zo'n opmerking komt.
I mean, als zonen Froger dat als enige ervan geleerd hebben. Wat voor thuis situatie hadden ze eerst dan? Dachten ze dan nooit na over de minder bedeelden? Was het voor hun dan alleen maar ik, ik en ik? Ik vind het een gebrekkige situatie.
Daarnaast was ik waarschijnlijk al in mineur vanwege dat DWDD steeds slechter en korter lijkt te worden. Eerst kwam Erica Terpstra aan het woord, over haar boek: 'Help, ik val af?' Ik bedoel maar. Misschien heeft DWDD ook last van de kredietkrisis en nodigen ze daarom alleen mensen uit waarvoor ze niks hoeven te betalen....
Toen het programma dan ook om tien over stopte, was ik helemaal geirriteerd. Want waarom stopte het zo vroeg....?
Er kwam voetbal.
Life is not what it seems? No it's worse.
woensdag 10 december 2008
Doodgaan
Ik heb mijn enkel geblesseerd.
Nu kan ik nog maar moeilijk lopen.
Ik heb geen idee hoe ik het gedaan heb.
Daarom is het vervelend.
Het is natuurlijk sowieso vervelend.
Dat ik niet meer kan lopen.
Maar het is vervelender dat ik de oorzaak niet weet.
Want ik ben iemand die altijd de oorzaak wilt weten.
Met alles, bij alles, voor alles.
Op mijn blog staan duizenden vragen.
Verborgen vragen.
Vragen die open en bloot staan.
Vragen die een verlangen beantwoorden.
Maar bovenal;
vragen die een antwoord willen.
Zal ik die antwoorden ooit krijgen?
Zal ik ooit met een gerust hart dood gaan?
Mevr Bon zei het al; Het is weekeinde, en geen weekend.
Mevr Bon stierf.
Zonder antwoorden op haar vragen.
Maar toch stond er op haar kaart, ze is met een gerust hart dood gegaan.
Ik zeg van niet.
Nu kan ik nog maar moeilijk lopen.
Ik heb geen idee hoe ik het gedaan heb.
Daarom is het vervelend.
Het is natuurlijk sowieso vervelend.
Dat ik niet meer kan lopen.
Maar het is vervelender dat ik de oorzaak niet weet.
Want ik ben iemand die altijd de oorzaak wilt weten.
Met alles, bij alles, voor alles.
Op mijn blog staan duizenden vragen.
Verborgen vragen.
Vragen die open en bloot staan.
Vragen die een verlangen beantwoorden.
Maar bovenal;
vragen die een antwoord willen.
Zal ik die antwoorden ooit krijgen?
Zal ik ooit met een gerust hart dood gaan?
Mevr Bon zei het al; Het is weekeinde, en geen weekend.
Mevr Bon stierf.
Zonder antwoorden op haar vragen.
Maar toch stond er op haar kaart, ze is met een gerust hart dood gegaan.
Ik zeg van niet.
dinsdag 9 december 2008
'Drive'
Dit is wat ik me bedacht;
Wat moet je doen, als je nergens goed in bent.
Je kan niks, daarom doe je niks.
Je hebt geen zin om iets te leren.
Je hebt ook geen zin om iets te doen.
Daarom doe je niks, leer je niks. En kan je niks.
Zou dat kloppen?
Want voordat je een talent hebt, moet je daar jaren lang voor oefenen?
Of zit het in je genen, of is het een gave.
Of is het iets, wat zomaar denkt dat het jouw gaat overvallen?
Is het iets waar je je zorgen over moet maken?
De dingen die ik kon, zijn afgelopen en voorbij.
Bijvoorbeeld, neem nu paardrijden.
Mijn moeder vond dat ik heel goed kon paardrijden.
Ik vond van niet, maar toch;
Ik deed het elke week, met redelijk wat plezier.
Toen kwam er een moment waarop ik dacht,
dit is toch niet wat ik wil.
En weg was mijn plezier. En weg was mijn rijkunst.
Voor mij was het weg. Want ik had de 'drive' niet meer.
Voor mijn moeder was dat talent er nog steeds.
Wat mijn vraag is; mensen zeggen altijd dat wanneer je iets heel graag wilt, het mogelijk is.
Naar mijn mening is er maar een bepaalde mogelijkheid om dingen waar te maken.
Zowel economisch als fysiek/geestelijk.
Als je iets graag wilt, wat houd het woordje graag dan in.
Ik bedoel, ik wil graag een paard, en een hele mooie boot. Maar met een BMW cabrio 320IA2 ben ik ook tevreden.
Ik wil ook gezondheid. Of geluk. Of goede prestaties. Bovenal wil ik liefde.
Maar ik zou niet weten hoe ik liefde moet opwekken. Of hoe ik iemand verliefd kan laten worden. Want dat is wat ik heel graag zou willen.
Zou dat ooit mogelijk zijn? Wellicht met mijn allergrootste talent? Of m'n gave? Of iets wat in mijn genen zit? Of misschien toch met die 'drive'?
I still don't know. And maybe it's better if I shouldn't know.
Liefs, TamaKayl.
Wat moet je doen, als je nergens goed in bent.
Je kan niks, daarom doe je niks.
Je hebt geen zin om iets te leren.
Je hebt ook geen zin om iets te doen.
Daarom doe je niks, leer je niks. En kan je niks.
Zou dat kloppen?
Want voordat je een talent hebt, moet je daar jaren lang voor oefenen?
Of zit het in je genen, of is het een gave.
Of is het iets, wat zomaar denkt dat het jouw gaat overvallen?
Is het iets waar je je zorgen over moet maken?
De dingen die ik kon, zijn afgelopen en voorbij.
Bijvoorbeeld, neem nu paardrijden.
Mijn moeder vond dat ik heel goed kon paardrijden.
Ik vond van niet, maar toch;
Ik deed het elke week, met redelijk wat plezier.
Toen kwam er een moment waarop ik dacht,
dit is toch niet wat ik wil.
En weg was mijn plezier. En weg was mijn rijkunst.
Voor mij was het weg. Want ik had de 'drive' niet meer.
Voor mijn moeder was dat talent er nog steeds.
Wat mijn vraag is; mensen zeggen altijd dat wanneer je iets heel graag wilt, het mogelijk is.
Naar mijn mening is er maar een bepaalde mogelijkheid om dingen waar te maken.
Zowel economisch als fysiek/geestelijk.
Als je iets graag wilt, wat houd het woordje graag dan in.
Ik bedoel, ik wil graag een paard, en een hele mooie boot. Maar met een BMW cabrio 320IA2 ben ik ook tevreden.
Ik wil ook gezondheid. Of geluk. Of goede prestaties. Bovenal wil ik liefde.
Maar ik zou niet weten hoe ik liefde moet opwekken. Of hoe ik iemand verliefd kan laten worden. Want dat is wat ik heel graag zou willen.
Zou dat ooit mogelijk zijn? Wellicht met mijn allergrootste talent? Of m'n gave? Of iets wat in mijn genen zit? Of misschien toch met die 'drive'?
I still don't know. And maybe it's better if I shouldn't know.
Liefs, TamaKayl.
Voelend denken.
Sinds ik weet, dat ik het niet vergeet, zou ik het hier schrijven, maar dacht ik dat het niet nodig was. Toen ik wist, dat ik graag wilde, schrijven. Dacht ik, maar het klopt niet. Ik wilde niet, dat iedereen, mijn woorden zou kunnen lezen. Ik wilde niet, dat iedereen, wist wat ik zou denken. Ik wilde niet, dat iedereen, mij kende. Al was het alleen van buitenaf.
Wat ik voelde, moest bij mij blijven.
Wat ik dacht, wilde ik kwijt.
Maar nu denk ik dat ik voel. En ik voel de dingen die ik denk.
Ik kan geen onderscheid meer maken, want het is een vloeiend geheel.
Ik wil hier niet schrijven wat ik voel, want gevoelens zijn niet fijn.
Maar op een dag, wanneer iedereen, dood zult zijn..
Zullen mijn gevoelens over internet zweven.
Als onbedoelde breuklijn.
Degene die dan nog leven..
zullen even...
heel even
zweven.
En uiteindelijk nadenken, over wat ik zei.
Tenzij.
Ik me bedenk,
en mijn gevoelens
niemand schenk.
Wat ik voelde, moest bij mij blijven.
Wat ik dacht, wilde ik kwijt.
Maar nu denk ik dat ik voel. En ik voel de dingen die ik denk.
Ik kan geen onderscheid meer maken, want het is een vloeiend geheel.
Ik wil hier niet schrijven wat ik voel, want gevoelens zijn niet fijn.
Maar op een dag, wanneer iedereen, dood zult zijn..
Zullen mijn gevoelens over internet zweven.
Als onbedoelde breuklijn.
Degene die dan nog leven..
zullen even...
heel even
zweven.
En uiteindelijk nadenken, over wat ik zei.
Tenzij.
Ik me bedenk,
en mijn gevoelens
niemand schenk.
Shining star
Where are you now, now that I need you so much?
Tears on my pillow wherever you go
I'll cry me a river that leads to your ocean
You never see me fall apart
In the words of a broken heart
It's just emotion that's taken me over
Caught up in sorrow, lost in my soul
But if you don't come back
Come home to me, darling
Don’t you know there's nobody left in this world to hold you tight
Don’t you know there's nobody left in this world to kiss goodnight
I'm there at your side,
I'm part of all the things you are
But you've got a part of someone else
You've got to find your shining star
Tears on my pillow wherever you go
I'll cry me a river that leads to your ocean
You never see me fall apart
In the words of a broken heart
It's just emotion that's taken me over
Caught up in sorrow, lost in my soul
But if you don't come back
Come home to me, darling
Don’t you know there's nobody left in this world to hold you tight
Don’t you know there's nobody left in this world to kiss goodnight
I'm there at your side,
I'm part of all the things you are
But you've got a part of someone else
You've got to find your shining star
vrijdag 5 december 2008
Mijn mens
De ramen zijn leeg
de deuren zijn dicht.
Terwijl ik denk waarvoor,
waarvoor ben ik gezwicht?
Kan niet meer ademen,
eten of slapen wellicht.
Ik wil het weten zegt ze,
terwijl het licht zich afsluit.
en de muziek begint.
Het extreme ervaart ze
nooit was ze kind.
Ze wil niet meer doen
alsof ze groot is
dapper is.
Ze wil niet meer doen
alsof ze mens is.
© Kayleigh.
de deuren zijn dicht.
Terwijl ik denk waarvoor,
waarvoor ben ik gezwicht?
Kan niet meer ademen,
eten of slapen wellicht.
Ik wil het weten zegt ze,
terwijl het licht zich afsluit.
en de muziek begint.
Het extreme ervaart ze
nooit was ze kind.
Ze wil niet meer doen
alsof ze groot is
dapper is.
Ze wil niet meer doen
alsof ze mens is.
© Kayleigh.
vrijdag 14 november 2008
Radeloos
Volgens de media mogen we zo veel niet. Kijk eens naar een aantal jaar geleden.
Er kwamen scoubidoo touwtjes in zicht. Het werd een hippe rage. Iedereen vond het leuk.
Kinderen waren blij en vrolijk, waren in hun zelf gekeerd, niet langer meer lastig voor hun ouders.
Ouders waren blij en vrolijk, waren in hun zelf gekeerd, niet langer meer ouders voor lastige kinderen.
Maar toen, toen kwam op het nieuws dat scoubidoo touwtjes kankerverwekkend waren. Als je ze aanraakte, er in beet et cetera, kon je kankerverwekkende stoffen binnen krijgen die heel slecht voor je waren.
Dus, de rage ging over, de hipheid ging over. Lastige kinderen kwamen terug, vermoeiende ouders des te meer.
Een groot probleem is die media dus. Een groot overdrijvend manipulerend probleem.
Laatst was er een programma, Radar, op de tv. Wat ging over de vis van tegenwoordig. Er werd altijd geroepen dat vis eten beter voor het milieu was dan vlees eten. Niks van waar dus. We vissen de zee nog leeg. En daarnaast komt dat de zee zo vervuild is, dat je nog op moet gaan letten ook hoeveel vis je eet. Nou at mijn oma geen vis, want dat vond ze niet zo lekker. Toen ging ze maar aan de vispillen. Wat blijkt nu? Voor één liter visolie heb je 100 tot 150 kilo wilde vis uit de zee gejat.
Wat een probleem.
Want hierbij komend is dat we over pak-em-beet 100 jaar aan de insecten moeten omdat er geen vlees of vis meer is.
Ook mogen we geen appels meer, want de glazuur tast toch je tanden aan.
Je mag maar 2 eieren per week eten, anders krijg je enge ziektes.
Rauwe champignons, het liefst niet eten. Dit kan kankerverwekkend zijn.
Daarnaast mag je spinazie niet opwarmen, want dat straalt iets uit.
Bananen zijn kankerverwekkend, die mag je dus ook laten staan.
Vlees en vis kunt u nu ook van uw lijstje afschrappen. Want dat blijkt tóch niet zo gezond te zijn, als ze dachten.
Goed, ik ben al begonnen aan mijn lijstje met wat er op dit moment bekend is.
Doet u mee?
(Graag snel beginnen, want de media gaat zo snel, morgen is er alweer een nieuw product bekend!)
Een groot probleem is die media dus. Een groot overdrijvend manipulerend probleem.
Er kwamen scoubidoo touwtjes in zicht. Het werd een hippe rage. Iedereen vond het leuk.
Kinderen waren blij en vrolijk, waren in hun zelf gekeerd, niet langer meer lastig voor hun ouders.
Ouders waren blij en vrolijk, waren in hun zelf gekeerd, niet langer meer ouders voor lastige kinderen.
Maar toen, toen kwam op het nieuws dat scoubidoo touwtjes kankerverwekkend waren. Als je ze aanraakte, er in beet et cetera, kon je kankerverwekkende stoffen binnen krijgen die heel slecht voor je waren.
Dus, de rage ging over, de hipheid ging over. Lastige kinderen kwamen terug, vermoeiende ouders des te meer.
Een groot probleem is die media dus. Een groot overdrijvend manipulerend probleem.
Laatst was er een programma, Radar, op de tv. Wat ging over de vis van tegenwoordig. Er werd altijd geroepen dat vis eten beter voor het milieu was dan vlees eten. Niks van waar dus. We vissen de zee nog leeg. En daarnaast komt dat de zee zo vervuild is, dat je nog op moet gaan letten ook hoeveel vis je eet. Nou at mijn oma geen vis, want dat vond ze niet zo lekker. Toen ging ze maar aan de vispillen. Wat blijkt nu? Voor één liter visolie heb je 100 tot 150 kilo wilde vis uit de zee gejat.
Wat een probleem.
Want hierbij komend is dat we over pak-em-beet 100 jaar aan de insecten moeten omdat er geen vlees of vis meer is.
Ook mogen we geen appels meer, want de glazuur tast toch je tanden aan.
Je mag maar 2 eieren per week eten, anders krijg je enge ziektes.
Rauwe champignons, het liefst niet eten. Dit kan kankerverwekkend zijn.
Daarnaast mag je spinazie niet opwarmen, want dat straalt iets uit.
Bananen zijn kankerverwekkend, die mag je dus ook laten staan.
Vlees en vis kunt u nu ook van uw lijstje afschrappen. Want dat blijkt tóch niet zo gezond te zijn, als ze dachten.
Goed, ik ben al begonnen aan mijn lijstje met wat er op dit moment bekend is.
Doet u mee?
(Graag snel beginnen, want de media gaat zo snel, morgen is er alweer een nieuw product bekend!)
Een groot probleem is die media dus. Een groot overdrijvend manipulerend probleem.
Machteloze gevoelens
Gevoelens, machteloos, fuckende sensationele gevoelens.
Ik mis het gevoel, dat als, wanneer iemand zegt, dat hij/zij, echt verliefd is.
Wanneer, dit wederzijds is, ontstaat er, liefde.
Liefde, in naam van God.
Liefde, in naam van regenbogen.
Liefde, in naam van voortplanting.
Liefde, in mijn naam, jouw naam, onze naam.
Maar wanneer is mijn liefde echte liefde? Geloof ik uberhaupt in echte liefde? Wanneer voelt het als liefde?
Ik hou van mijn vader. En van mijn moeder. Maar beide op verschillende manieren. Ik hou ook van mijn oma, of nichtje. Ik hou van J. Ik hou van vrienden en vriendinnen. Maar godogod hoe verschillend is die relatie van liefde. Alle gedichten, gaan over, de ware. De ware, in de, liefde. In de gedichten bestaat diegene dus. Hij of zij is er. Over hem of haar wordt gesproken. Hij of zij is beroemd, vanwege.... niets meer of minder dan gevoelens.
Gevoelens zijn vervelend. Je bent machteloos tegenover gevoelens. Gevoelens maken van mensen wilde beesten, die verstopt zitten achter kleine tere hartjes. Gevoelens komen altijd tevoorschijn. Ook al, wil je die, soms niet. Soms nooit. Gevoelens tijdens een film, wanneer je moet huilen, wanneer het teveel word en wegloopt.
Gevoelens tijdens een relatie, waarin je scheldt, de hoorn erop gooit, een klap verkoopt.
Gevoelens tijdens een vechtpartij. Wil ik die gevoelens weten? Nee. Maar die gevoelens, van de millitairen in Afghanistan bijvoorbeeld, deze zijn even belangrijk als de gevoelens van mijn J. Ook al voelt dat voor mij niet zo. Mijn J is voor mij veel belangrijker dan rare millitairen die oorlog voeren in Uruzgan. Toch zijn het beide gevoelens. Nare gevoelens, blije gevoelens. Fuck gevoelens.
Ja, fuck gevoelens.
Pubers fucken hun gevoelens. Of fucken de gevoelens hard terug? Is er wel te fucken met gevoelens?
Gevoelens tijdens een concert, waarvan ik niet wist dat ik die had. Gevoelens tijdens muziek, muziek uit een dopje, of muziek in een zaal. Gevoelens die geleidt worden door muziek. Simpele maar machtige muziek. Gevoelens tijdens het verslag, wat ik moest schrijven. Terugdenkend, aan mijn gevoelens. Want bij CKV moet je over gevoelens schrijven. En niet alleen schrijven.
Bij CKV moet je over gevoelens nadenken, er over schrijven, er over lezen. Je moet gevoelens uitbeelden, het liefst, zonder woorden. Zonder woorden, die gevoelens, juist zo makkelijk, omschrijven.
Zijn gevoelens wel te omschrijven, te fucken, te weten, te maken, te introduceren?
Nee.
Want je bent machteloos tegen gevoelens.
Ik mis het gevoel, dat als, wanneer iemand zegt, dat hij/zij, echt verliefd is.
Wanneer, dit wederzijds is, ontstaat er, liefde.
Liefde, in naam van God.
Liefde, in naam van regenbogen.
Liefde, in naam van voortplanting.
Liefde, in mijn naam, jouw naam, onze naam.
Maar wanneer is mijn liefde echte liefde? Geloof ik uberhaupt in echte liefde? Wanneer voelt het als liefde?
Ik hou van mijn vader. En van mijn moeder. Maar beide op verschillende manieren. Ik hou ook van mijn oma, of nichtje. Ik hou van J. Ik hou van vrienden en vriendinnen. Maar godogod hoe verschillend is die relatie van liefde. Alle gedichten, gaan over, de ware. De ware, in de, liefde. In de gedichten bestaat diegene dus. Hij of zij is er. Over hem of haar wordt gesproken. Hij of zij is beroemd, vanwege.... niets meer of minder dan gevoelens.
Gevoelens zijn vervelend. Je bent machteloos tegenover gevoelens. Gevoelens maken van mensen wilde beesten, die verstopt zitten achter kleine tere hartjes. Gevoelens komen altijd tevoorschijn. Ook al, wil je die, soms niet. Soms nooit. Gevoelens tijdens een film, wanneer je moet huilen, wanneer het teveel word en wegloopt.
Gevoelens tijdens een relatie, waarin je scheldt, de hoorn erop gooit, een klap verkoopt.
Gevoelens tijdens een vechtpartij. Wil ik die gevoelens weten? Nee. Maar die gevoelens, van de millitairen in Afghanistan bijvoorbeeld, deze zijn even belangrijk als de gevoelens van mijn J. Ook al voelt dat voor mij niet zo. Mijn J is voor mij veel belangrijker dan rare millitairen die oorlog voeren in Uruzgan. Toch zijn het beide gevoelens. Nare gevoelens, blije gevoelens. Fuck gevoelens.
Ja, fuck gevoelens.
Pubers fucken hun gevoelens. Of fucken de gevoelens hard terug? Is er wel te fucken met gevoelens?
Gevoelens tijdens een concert, waarvan ik niet wist dat ik die had. Gevoelens tijdens muziek, muziek uit een dopje, of muziek in een zaal. Gevoelens die geleidt worden door muziek. Simpele maar machtige muziek. Gevoelens tijdens het verslag, wat ik moest schrijven. Terugdenkend, aan mijn gevoelens. Want bij CKV moet je over gevoelens schrijven. En niet alleen schrijven.
Bij CKV moet je over gevoelens nadenken, er over schrijven, er over lezen. Je moet gevoelens uitbeelden, het liefst, zonder woorden. Zonder woorden, die gevoelens, juist zo makkelijk, omschrijven.
Zijn gevoelens wel te omschrijven, te fucken, te weten, te maken, te introduceren?
Nee.
Want je bent machteloos tegen gevoelens.
donderdag 13 november 2008
De ene helft van 't land laat zich besnijden, de andere helft laat haar schaamlippen corrigeren!
Uitspraak van Claudia de Brij.
maandag 3 november 2008
Bang
Bang,
dat je niet achter me staat,
me alleen laat.
Bang,
dat je stem over slaat.
accuraat als een handgranaat.
Bang,
voor je blik,
die dodelijk is.
niet wenselijk is.
Bang,
dat niemand het wil zien
misschien
ben ik het alleen
die daar bij je grafsteen
nog steeds moet afzien...
© Kayleigh.
dat je niet achter me staat,
me alleen laat.
Bang,
dat je stem over slaat.
accuraat als een handgranaat.
Bang,
voor je blik,
die dodelijk is.
niet wenselijk is.
Bang,
dat niemand het wil zien
misschien
ben ik het alleen
die daar bij je grafsteen
nog steeds moet afzien...
© Kayleigh.
Abonneren op:
Posts (Atom)