Nederlands en Engels door elkaar is de meest voorkomende fout. Of juist niet. Hoe je het ook wilt noemen. Vaak praten mensen Nederlands en Engels door elkaar heen. Het zijn eigenlijk stijlfouten, maar het word geaccepteerd. Al kunnen we natuurlijk blijven discussiëren over wat er in Nederland allemaal geaccepteerd word. Het groene boekje is een voorbeeld van verkeerde acceptatie. Althans dat is mijn mening. TON en PVV zijn voorbeelden van verkeerde acceptatie. En verzending uit Hong Kong die 6 dagen duurt is naar mijn mening ook een vorm van verkeerde acceptatie. De nieuwe reclames van H&M zijn ook een vorm van verkeerde acceptatie. Het is niet góéd voor Nederland om dit zo te accepteren.
We moeten kei hard zijn in wat niet deugt en wat niet kan. We moeten kei hard het regiem volgen. We moeten onze kinderen kei hard opvoeden met de harde hand. De corrigerende tik moet weer mogen. Het weglopen-van-huis ook. De zon moet 6 dagen per week schijnen en zondag is een rustdag, zelfs voor de zon. Als dát niet is wat God wilde....... De champignons, kaas, worst, paprika, snijbonen, appelmoes, prij, sla en al die andere zooi moet niet meer voorgeknipt, voorgesneden, voorgeprakt, voorgekauwt zijn. Je moet het zelf doen. Zó doen goede huisvrouwen dat.
En als je dit allemaal niet snapt.
Dan had je beter over 300 jaar geboren moeten worden.
donderdag 16 april 2009
Live wires that burn.
Sommige dagen gaan in een keer goed, en dan denk je vaak dat er niks meer mis kan gaan wat je dag verpest. En anders heb je dagen waarop je denkt, als er nu iets fout gaat dan ben ik niet meer te genieten. In de puberteit heb je altijd van die dagen, want dat 'hoort' bij de puberteit. Het is hetzelfde als stemmingswisselingen. In de puberteit 'hoort' dat erbij. Je hebt natuurlijk het stereotype mens wat daar verder nooit meer last van heeft tot in de midlife crisis. Want ieder stereo typ krijgt een midlife crisis. Dat dan weer wel.
Vandaag was een dag van het eerste kader. Het ging goed. Zelfs toen ik KRAK hoorde onder mijn prachtige ballerina schoentjes. Een dode huisjesslak. Ik vond het zielig.
Maar verder gingen alles goed. Ook toen iemand met een virus op zijn computer honderden vieze berichtjes stuurde waar diegene dus niks aan kon doen, voor de duidelijkheid. (:
En ook toen het leren niet ging zoals het moest gaan. Maar ach, als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.
Daarnaast ging het zelfs goed toen mijn broertje vervelend deed en aan mijn haar begon te trekken. Nu is mijn broertje altijd vervelend. Vooral als hij hetzelfde geintje over zakken 3 keer maakt.... Maar nu heeft hij weer een nieuw grapje: Talk to the hand, because the face is ain't listening. En de parodie daarop: Talk to the hand, because the face is too pretty, wait my hand too!
Dus, het is nu half 10 en mijn dag is nog steeds goed verlopen. Ik ben onverslaanbaar. (H)
Vandaag was een dag van het eerste kader. Het ging goed. Zelfs toen ik KRAK hoorde onder mijn prachtige ballerina schoentjes. Een dode huisjesslak. Ik vond het zielig.
Maar verder gingen alles goed. Ook toen iemand met een virus op zijn computer honderden vieze berichtjes stuurde waar diegene dus niks aan kon doen, voor de duidelijkheid. (:
En ook toen het leren niet ging zoals het moest gaan. Maar ach, als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.
Daarnaast ging het zelfs goed toen mijn broertje vervelend deed en aan mijn haar begon te trekken. Nu is mijn broertje altijd vervelend. Vooral als hij hetzelfde geintje over zakken 3 keer maakt.... Maar nu heeft hij weer een nieuw grapje: Talk to the hand, because the face is ain't listening. En de parodie daarop: Talk to the hand, because the face is too pretty, wait my hand too!
Dus, het is nu half 10 en mijn dag is nog steeds goed verlopen. Ik ben onverslaanbaar. (H)
woensdag 8 april 2009
You're gone, please go play games with someone, I'm done.
Nare eigenschappen, goede eigenschappen, vervelende eigenschappen, rot eigenschappen, mooie eigenschappen, fijne eigenschappen, niet-naar-buiten-toe-komende eigenschappen, nooit-gezien eigenschappen, lollige eigenschappen.....
Allemaal eigenschappen, die we allemaal hebben. Want we zijn mensen. Maar soms zie je de slechte eigenschappen van iemand eerder dan de goede eigenschappen. En dan moet je een keuze maken. Wil ik die persoon nog wel zien? Is deze persoon wel leuk? Geef ik hem/haar nog een tweede kans? Het zijn keuzes die je maakt. Net zoals je overal doet. Op school, op werk, overal in je leven. Maar wanneer houd je je werk en privé nog gescheiden? Moet je dan nooit naar feestjes gaan? Moet je dan nooit even gezellig op visite bij collega's? Moet je ze niet feliciteren met hun verjaardag? Zeg je ze geen gedag wanneer je ze op straat ziet? Allemaal dingen die je van te voren moet beslissen. Want je kan niet de helft wel gedag zeggen en de andere helft voor altijd negeren.
'Hard werken maakt pas gelukkig als je er zelf voor kiest.'
Ik hoop toch dat ik dat niet meer hoef uit te leggen. Die kindertjes in Afrika worden heus niet blij van elke dag sjouwen met een emmer water op hun hoofd, en dat 12 uur lang. Maar als we in Nederland hard werken, maar liefst 46 uur per week. Dan geeft het ons soms wel een gevoel van voldoening. Want zo werkt het he, in ieder geval voor de Amerikaanse psycholoog Maslow.
En als je op de lagere basisbehoefte niet slaagt, dan kan je ook niet door naar de hogere. Dus mensen, de wijze les van vandaag is: 'Zorg voor een dak boven je hoofd en voor een sociaal leven, en dan pas kan je door naar de relativering van de persoonlijke kennis.'
Allemaal eigenschappen, die we allemaal hebben. Want we zijn mensen. Maar soms zie je de slechte eigenschappen van iemand eerder dan de goede eigenschappen. En dan moet je een keuze maken. Wil ik die persoon nog wel zien? Is deze persoon wel leuk? Geef ik hem/haar nog een tweede kans? Het zijn keuzes die je maakt. Net zoals je overal doet. Op school, op werk, overal in je leven. Maar wanneer houd je je werk en privé nog gescheiden? Moet je dan nooit naar feestjes gaan? Moet je dan nooit even gezellig op visite bij collega's? Moet je ze niet feliciteren met hun verjaardag? Zeg je ze geen gedag wanneer je ze op straat ziet? Allemaal dingen die je van te voren moet beslissen. Want je kan niet de helft wel gedag zeggen en de andere helft voor altijd negeren.
'Hard werken maakt pas gelukkig als je er zelf voor kiest.'
Ik hoop toch dat ik dat niet meer hoef uit te leggen. Die kindertjes in Afrika worden heus niet blij van elke dag sjouwen met een emmer water op hun hoofd, en dat 12 uur lang. Maar als we in Nederland hard werken, maar liefst 46 uur per week. Dan geeft het ons soms wel een gevoel van voldoening. Want zo werkt het he, in ieder geval voor de Amerikaanse psycholoog Maslow.
En als je op de lagere basisbehoefte niet slaagt, dan kan je ook niet door naar de hogere. Dus mensen, de wijze les van vandaag is: 'Zorg voor een dak boven je hoofd en voor een sociaal leven, en dan pas kan je door naar de relativering van de persoonlijke kennis.'
maandag 6 april 2009
Blushed, vanished and gone.
Na een week proefwerken en vroeg opstaan om te leren en laat naar bed gaan om te leren is het Pasen. Lang leven Pasen. Nu nog mooi weer....
merkkleding en roleplay
Wel, daar komen we dan aan op school hoor. In onze vero moda's, h&metjes en diesel's. We hebben onze eigen status. Onze eigen plek. Onze eigen kleding. Want dat is waar het allemaal om draait. Leuk vinden en leuk gevonden te worden. Er bij horen or not. Je hoort er pas bij met die stoere Diesel. Of die geweldige Gstar broek. Of dat truitje van Replay. Maar beseffen we dan niet.... Dat al die kleding hetzelfde is? Dat al die kleding gemaakt word? Wellicht het ene duurdere truitje door meer kinderarbeid dan dat andere goedkopere truitje?
Nee. Dat beseffen we niet.
Wanneer je 2 minuten op een middelbare school rondloopt zie je het al. Daar zitten die, en die horen bij die. Je merkt het, want het is er overduidelijk. Een rolverdeling, die nog erger is dan in een relatie. Je ziet niet waar het aan ligt, want we leven hier in Nederland toch? Wij zijn toch het land waar iedereen hetzelfde is, waar iedereen mag zeggen wat hij of zij wilt, wat iedereen mag dragen wat hij of zij wilt, wat iedereen mag doen... volgens het wetboek? Of niet dan......
Blijkbaar op scholen niet. Want zodra je iets verkeerds doet, lig je eruit. Dag middelbare schoolleven als hippe gast. Goedemorgen middelbare schoolleven als geek, noob, nerd. Het is een hard leven op middelbare scholen. En het word des te harder als je je aanpast, want wanneer je je aanpast ben je verloren. Aanpassen aan andere mensen is in het leven daarbuiten een goed teken. Wanneer je je in het harde grote mensen leven aanpast, ben je een goed mens, een leuk mens en tenminste niet sociaal incompetent. Maar wanneer je je op een middelbare school aanpast, dan behoor je tot de mindere. Want je past je daimit niet aan. Dat doe je niet. Je staat voor je jezelf in. En wie is jezelf dan? Dat weet je niet... En daarom is het verdomde middelbare schoolleven ook zo hard. Want je word geacht te zijn wie je bent. Terwijl je daar juist op het punt komt om te ontdekken wie je bent en om nog even 'iemand anders te zijn'.
Nee. Dat beseffen we niet.
Wanneer je 2 minuten op een middelbare school rondloopt zie je het al. Daar zitten die, en die horen bij die. Je merkt het, want het is er overduidelijk. Een rolverdeling, die nog erger is dan in een relatie. Je ziet niet waar het aan ligt, want we leven hier in Nederland toch? Wij zijn toch het land waar iedereen hetzelfde is, waar iedereen mag zeggen wat hij of zij wilt, wat iedereen mag dragen wat hij of zij wilt, wat iedereen mag doen... volgens het wetboek? Of niet dan......
Blijkbaar op scholen niet. Want zodra je iets verkeerds doet, lig je eruit. Dag middelbare schoolleven als hippe gast. Goedemorgen middelbare schoolleven als geek, noob, nerd. Het is een hard leven op middelbare scholen. En het word des te harder als je je aanpast, want wanneer je je aanpast ben je verloren. Aanpassen aan andere mensen is in het leven daarbuiten een goed teken. Wanneer je je in het harde grote mensen leven aanpast, ben je een goed mens, een leuk mens en tenminste niet sociaal incompetent. Maar wanneer je je op een middelbare school aanpast, dan behoor je tot de mindere. Want je past je daimit niet aan. Dat doe je niet. Je staat voor je jezelf in. En wie is jezelf dan? Dat weet je niet... En daarom is het verdomde middelbare schoolleven ook zo hard. Want je word geacht te zijn wie je bent. Terwijl je daar juist op het punt komt om te ontdekken wie je bent en om nog even 'iemand anders te zijn'.
vrijdag 27 maart 2009
Jezelf?
En och wat heb ik toch een hekel aan mensen die al gauw conclusies trekken. Die na een blik denken genoeg te hebben gezien. Die denken dat ze na een eerste keer klaar zijn en die zelfs denken dat ze een goed doorgronde mening hebben opgebouwd van een persoon die ze in werkelijkheid niet eens 'kennen'. Dat soort mensen, die snap ik niet. Graag leg ik ze uit dat ze de verkeerde conclusies maken, die zomaar vanzelf komen door hun ondoordachte meningen. Graag zeg ik tegen ze dat ze het bij het verkeerde eind hebben. Graag geef ik mijn opinie van deze mensen. Want: Verwar nooit de waarheid met wat de meerderheid zegt....
Ik ben bang dat ik me teveel aantrek van wat andere mensen denken of zeggen. Wat andere mensen van mij vinden. Ik die altijd durft te zeggen dat het haar geen f#ck boeit wat andere mensen van haar vinden. Maar als ik kijk naar de meningen die ze tegen mij verkondigen over andere personen, word ik daar diep triest van.
Ik wil niet horen wat er slecht of goed aan een ander persoon is. Ik wil niet zeggen wat mijn negatieve kanten zijn. En als ik het niet wil zeggen... dan wil ik het al helemaal niet horen. Er was eens op een forum een topic met als titel: 'doe een wens'. Toen mijn wens eruit kwam wist ik niet wat ik op schreef.
Ik zei dat alle mensen blij en vrolijk moesten zijn, en iedereen gelukkig en lief. En dat iedereen elkaar een hand kon schudden en er vrede op aarde was.
En.... Dat wil ik hélémaal niet. Ik wil niet dat iedereen vrolijk is. Onvrolijke mensen met hun kleine probleempjes maken mij vrolijk. Vooral als ze het ternauwernood overal neerkwakken. En dat is ontzettend slecht van mij. Hoe durf ik er zo wel niet over te praten.... Maar toch doe ik het..... Erkenning is stap 1 op weg naar genezing.
En een goede en vredige wereld begint bij.... Jezelf.
PS: En voor jullie allemaal!: http://www.gebedsschool.be/innerlijke_genezing.htm
Ik ben bang dat ik me teveel aantrek van wat andere mensen denken of zeggen. Wat andere mensen van mij vinden. Ik die altijd durft te zeggen dat het haar geen f#ck boeit wat andere mensen van haar vinden. Maar als ik kijk naar de meningen die ze tegen mij verkondigen over andere personen, word ik daar diep triest van.
Ik wil niet horen wat er slecht of goed aan een ander persoon is. Ik wil niet zeggen wat mijn negatieve kanten zijn. En als ik het niet wil zeggen... dan wil ik het al helemaal niet horen. Er was eens op een forum een topic met als titel: 'doe een wens'. Toen mijn wens eruit kwam wist ik niet wat ik op schreef.
Ik zei dat alle mensen blij en vrolijk moesten zijn, en iedereen gelukkig en lief. En dat iedereen elkaar een hand kon schudden en er vrede op aarde was.
En.... Dat wil ik hélémaal niet. Ik wil niet dat iedereen vrolijk is. Onvrolijke mensen met hun kleine probleempjes maken mij vrolijk. Vooral als ze het ternauwernood overal neerkwakken. En dat is ontzettend slecht van mij. Hoe durf ik er zo wel niet over te praten.... Maar toch doe ik het..... Erkenning is stap 1 op weg naar genezing.
En een goede en vredige wereld begint bij.... Jezelf.
PS: En voor jullie allemaal!: http://www.gebedsschool.be/innerlijke_genezing.htm
donderdag 26 maart 2009
Nooit zal ik meer doorgaan.
Nooit zal ik meer stoppen.
Nooit zal ik meer omhoog kijken.
Nooit zal ik meer mijn ogen sluiten.
Nooit zal ik meer eten proeven.
Nooit zal ik meer eten sparen.
Nooit zal ik meer opfleuren.
Nooit zal ik meer somber zijn.
Nooit zal ik meer voelen. of
Nooit zal ik meer denken. of
Nooit zal ik meer praten. of
Nooit zal ik meer lachen.
Nooit zal ik meer doodgaan.
Maar nooit.... zal ik meer bestaan.
© Kayleigh.
Nooit zal ik meer stoppen.
Nooit zal ik meer omhoog kijken.
Nooit zal ik meer mijn ogen sluiten.
Nooit zal ik meer eten proeven.
Nooit zal ik meer eten sparen.
Nooit zal ik meer opfleuren.
Nooit zal ik meer somber zijn.
Nooit zal ik meer voelen. of
Nooit zal ik meer denken. of
Nooit zal ik meer praten. of
Nooit zal ik meer lachen.
Nooit zal ik meer doodgaan.
Maar nooit.... zal ik meer bestaan.
© Kayleigh.
Aimer- Romeo and Juliette
Roméo:
Aimer c'est ce qu'y a d'plus beau
Aimer c'est monter si haut
Et toucher les ailes des oiseaux
Aimer c'est ce qu'y a d'plus beau
Juliette:
Aimer c'est voler le temps
Aimer c'est rester vivant
Et brûler au coeur d'un volcan
Aimer c'est c'qu'y a de plus grand
Roméo & Juliette:
Aimer c'est plus fort que tout
Donner le meilleur de nous
Aimer et sentir son coeur
Aimer pour avoir moins peur
Roméo, Juliette & Choeurs:
Aimer c'est ce qu'y a d'plus beau
Aimer c'est monter si haut
Et toucher les ailes des oiseaux
Aimer c'est ce qu'y a d'plus beau
Aimer c'est voler le temps
Aimer c'est rester vivant
Et brûler au coeur d'un volcan
Aimer c'est c'qu'y a de plus grand
Aimer c'est brûler ses nuits
Aimer c'est payer le prix
Et donner un sens à sa vie
Aimer c'est brûler ses nuits
Aimer c'est ce qu'y a d'plus beau
Aimer c'est monter si haut
Et toucher les ailes des oiseaux
Aimer c'est ce qu'y a d'plus beau
Aimer...
Aimer c'est ce qu'y a d'plus beau
Aimer c'est monter si haut
Et toucher les ailes des oiseaux
Aimer c'est ce qu'y a d'plus beau
Juliette:
Aimer c'est voler le temps
Aimer c'est rester vivant
Et brûler au coeur d'un volcan
Aimer c'est c'qu'y a de plus grand
Roméo & Juliette:
Aimer c'est plus fort que tout
Donner le meilleur de nous
Aimer et sentir son coeur
Aimer pour avoir moins peur
Roméo, Juliette & Choeurs:
Aimer c'est ce qu'y a d'plus beau
Aimer c'est monter si haut
Et toucher les ailes des oiseaux
Aimer c'est ce qu'y a d'plus beau
Aimer c'est voler le temps
Aimer c'est rester vivant
Et brûler au coeur d'un volcan
Aimer c'est c'qu'y a de plus grand
Aimer c'est brûler ses nuits
Aimer c'est payer le prix
Et donner un sens à sa vie
Aimer c'est brûler ses nuits
Aimer c'est ce qu'y a d'plus beau
Aimer c'est monter si haut
Et toucher les ailes des oiseaux
Aimer c'est ce qu'y a d'plus beau
Aimer...
zaterdag 14 maart 2009
"Geweld tegen vrouwen staat gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen in de weg."
Verschillende reacties:
*"Nee, want vrouwen zijn zelf in staat om die gelijkwaardigheid op te lossen door middel van aangifte, praten, trainen."
*"Ja, maar niet alleen geweld. Meerdere dingen staan de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen in de weg."
*"Gaat het hier om huiselijk geweldig? Zo ja, dan wel. Vrouwen zullen fysiek nooit even sterk zijn en dus is er ongelijkwaardigheid."
*"Ja, sowieso zijn de verschillen tussen mannen en vrouwen al zo groot dat er nooit gelijkwaardigheid kan bestaan."
*"Ja, vrouwen zijn niet in staat om rationeel te denken op emotionele momenten, waardoor ze bepaalde situaties niet kunnen overzien, en dat maakt ongelijkwaardigheid want mannen kunnen dit wel, tussen haakjes, dit is generaliseren."
*"Nee, wellicht zou het kunnen zijn dat dit één element is van de ongelijkwaardigheid tussen man en vrouw. Maar er zijn vele meerdere argumenten waarom de ongelijkwaardigheid er is."
*"Nee, gelijkwaardigheid moet je af dwingen, en vrouwen kunnen dat over het algemeen heel goed."
*"Nee, want vrouwen zijn zelf in staat om die gelijkwaardigheid op te lossen door middel van aangifte, praten, trainen."
*"Ja, maar niet alleen geweld. Meerdere dingen staan de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen in de weg."
*"Gaat het hier om huiselijk geweldig? Zo ja, dan wel. Vrouwen zullen fysiek nooit even sterk zijn en dus is er ongelijkwaardigheid."
*"Ja, sowieso zijn de verschillen tussen mannen en vrouwen al zo groot dat er nooit gelijkwaardigheid kan bestaan."
*"Ja, vrouwen zijn niet in staat om rationeel te denken op emotionele momenten, waardoor ze bepaalde situaties niet kunnen overzien, en dat maakt ongelijkwaardigheid want mannen kunnen dit wel, tussen haakjes, dit is generaliseren."
*"Nee, wellicht zou het kunnen zijn dat dit één element is van de ongelijkwaardigheid tussen man en vrouw. Maar er zijn vele meerdere argumenten waarom de ongelijkwaardigheid er is."
*"Nee, gelijkwaardigheid moet je af dwingen, en vrouwen kunnen dat over het algemeen heel goed."
Praten in een relatie
Sinds de weg naar Rome er is, en dat is allang zo want het gezegde is niet voor niets; alle wegen leiden naar Rome, is het zo dat praten ontzettend belangrijk is. We praten allemaal, overal en tegen iedereen. Maar... Praten we wel genoeg? Praten we wel over dingen die ons echt bezig houden, dingen die we echt fijn vinden, dingen die aangeven hoe we ons voelen of hoe we denken of wat we willen? Praten we wel met de juiste mensen? En als we al met de juiste mensen praten, praten we dan over het goede onderwerp? Wijst het zich vanzelf de weg? Of moeten wij de weg bepalen?
Ik hou pas van school als bij alle vakken het zelfde onderwerp naar voren komt. Als het bij alle vakken in elkaar overloopt. Zodat je het ene met het andere kan verbinden en er ook de verschillende kanten van ziet.
Normaliter is het zo dat een school dat als prioriteit moet zien, dat het belangrijk is om informatie aan elkaar te laten sluiten. En dan niet bij een of twee vakken. Maar bij alle. Want dan leer je er het meest van.
Leer je evenveel van praten als van luisteren? Ik denk het wel, je leert van allebei andere dingen natuurlijk. Van praten leer je nieuwe woorden kennen, al is dat van luisteren ook zo. Maar bij praten leer je je zelf toch een bepaalde stijl aan, waarin je formuleert, argumenteert en concludeert. En bij luisteren ben je toch meer de filosofische psycholoog aan het spelen.
Toch is het zo dat ik denk dat praten in een relatie meer voldoening oplevert dan praten met sociale contacten, of praten op school slash werk. Ik denk namelijk dat als je in een relatie over álles kan praten, dat een pluspunt en voldoening op zich is. Ook al praat je niet zo vaak. Als je niet over alles kan praten in een relatie blijven er altijd taboes, onbesproken dingen, verassingen en elementen die minder bevredigend werken.
Gisteravond was er een film op tv waarin blikken alles zeiden en waarin weinig gepraat werd. En wanneer er gepraat werd ging dat gepaard met geweld. Heb je dan nog een gelijkwaardige relatie? Als je over alles kan praten is het wel gelijkwaardig, maar niet meer onbesproken. En sommige dingen zijn onbesproken toch leuker.
Het zijn wederom keuzes die je moet maken.
En wanneer je klaar bent met keuzes maken....
Moet je de gevolgen nog onder zien.
Ik hou pas van school als bij alle vakken het zelfde onderwerp naar voren komt. Als het bij alle vakken in elkaar overloopt. Zodat je het ene met het andere kan verbinden en er ook de verschillende kanten van ziet.
Normaliter is het zo dat een school dat als prioriteit moet zien, dat het belangrijk is om informatie aan elkaar te laten sluiten. En dan niet bij een of twee vakken. Maar bij alle. Want dan leer je er het meest van.
Leer je evenveel van praten als van luisteren? Ik denk het wel, je leert van allebei andere dingen natuurlijk. Van praten leer je nieuwe woorden kennen, al is dat van luisteren ook zo. Maar bij praten leer je je zelf toch een bepaalde stijl aan, waarin je formuleert, argumenteert en concludeert. En bij luisteren ben je toch meer de filosofische psycholoog aan het spelen.
Toch is het zo dat ik denk dat praten in een relatie meer voldoening oplevert dan praten met sociale contacten, of praten op school slash werk. Ik denk namelijk dat als je in een relatie over álles kan praten, dat een pluspunt en voldoening op zich is. Ook al praat je niet zo vaak. Als je niet over alles kan praten in een relatie blijven er altijd taboes, onbesproken dingen, verassingen en elementen die minder bevredigend werken.
Gisteravond was er een film op tv waarin blikken alles zeiden en waarin weinig gepraat werd. En wanneer er gepraat werd ging dat gepaard met geweld. Heb je dan nog een gelijkwaardige relatie? Als je over alles kan praten is het wel gelijkwaardig, maar niet meer onbesproken. En sommige dingen zijn onbesproken toch leuker.
Het zijn wederom keuzes die je moet maken.
En wanneer je klaar bent met keuzes maken....
Moet je de gevolgen nog onder zien.
zondag 8 maart 2009
Help eerst jezelf.
Is het hopeloos om te zeggen dat als het even niet goed gaat je in een midlife-crisis zit, terwijl midlife nog niet eens is aangebroken? En wanneer dat wel zo is, is het dan niet meer hopeloos? Ik weet dat dit een vrij pijnlijk en gevoelig onderwerp is, aangezien mensen vrij snel geneigd zijn om het in het puber-hokje te duwen. Terwijl dat naar mijn inziens te kort door de bocht en te snel gereageerd is. Het probleem is dát heel veel mensen te kort door te bocht zijn of te snel reageren. Echt ontzettend veel mensen, op fora, websites, blogs, in het echt, op school, op werk. Iedereen reageert wel eens te snel, ofcourse, maar er zijn serieus mensen die constant niet nadenken voordat ze iets zeggen, en gewoon maar brallen.
En eerlijk gezegd, moet ik mijzelf nu in de hand gaan houden, want stel je voor dat ik hier nu te snel reageer of te kort door de bocht schrijf over mensen die brallen. Probleem is dat ik echt ontzettend geirriteerd raak door mensen die zo snel reageren. En er ook nog heel erg boos op terug wil reageren. En dat laatste is echt moi problem. Ik zou dolgraag minder boos willen worden op mensen die er niet zo veel toe doen. Mensen die maar wat zeggen zijn toch niet zo belangrijk? Dus misschien heb ik een probleem met mezelf inhouden, misschien zijn die mensen toch belangrijker dan ik denk dat ze zijn. Of dat ik hoop dat ze zijn.
En eerlijk gezegd, moet ik mijzelf nu in de hand gaan houden, want stel je voor dat ik hier nu te snel reageer of te kort door de bocht schrijf over mensen die brallen. Probleem is dat ik echt ontzettend geirriteerd raak door mensen die zo snel reageren. En er ook nog heel erg boos op terug wil reageren. En dat laatste is echt moi problem. Ik zou dolgraag minder boos willen worden op mensen die er niet zo veel toe doen. Mensen die maar wat zeggen zijn toch niet zo belangrijk? Dus misschien heb ik een probleem met mezelf inhouden, misschien zijn die mensen toch belangrijker dan ik denk dat ze zijn. Of dat ik hoop dat ze zijn.
En net had ik een probleem, ergens anders mee.
En de persoon waar ik mee praatte, iemand die wel nadenkt voor hij wat zegt,
wees mij op het feit dat als je anderen wil helpen, je eerst jezelf moet helpen.
Eerst snapte ik dat niet goed, waarmee helpen dan? En hóé kun je nu jezelf helpen?
Maar hij vertelde dat er op een hbo of universiteit een bepaalde toets word genomen
waar de basiskennis getoetst word, en ik luisterde. En hij vertelde.
Nouja, het komt er op neer dat ik best wel dúrf toe te geven dat ik nog heel veel moet leren voordat ik een gerespecteerd psychologe ben. :P
En ook al zijn andere mensen nog zo vervelend, kijk dus eerst naar jezelf.
Dat was de wijze les van vandaag.
Een les waar denk ik iedereen wel van kan leren.
Maar dan begin ik weer bij iedereen.
Dus een les, waar ik van kan leren. ;)
En de persoon waar ik mee praatte, iemand die wel nadenkt voor hij wat zegt,
wees mij op het feit dat als je anderen wil helpen, je eerst jezelf moet helpen.
Eerst snapte ik dat niet goed, waarmee helpen dan? En hóé kun je nu jezelf helpen?
Maar hij vertelde dat er op een hbo of universiteit een bepaalde toets word genomen
waar de basiskennis getoetst word, en ik luisterde. En hij vertelde.
Nouja, het komt er op neer dat ik best wel dúrf toe te geven dat ik nog heel veel moet leren voordat ik een gerespecteerd psychologe ben. :P
En ook al zijn andere mensen nog zo vervelend, kijk dus eerst naar jezelf.
Dat was de wijze les van vandaag.
Een les waar denk ik iedereen wel van kan leren.
Maar dan begin ik weer bij iedereen.
Dus een les, waar ik van kan leren. ;)
maandag 2 maart 2009
School
Vandaag was weer de eerste schooldag na bijna anderhalve week vakantie.
Het was een zware dag, ondanks dat ik maar drie uur ging.
Daarna heb ik Spaans geleerd en Frans gemaakt, en ik moet nog gaan nadenken over Maatschappijleer.
Ik heb al een maatschappelijk probleem, namelijk de hulpverlening en dan met name Jeugdzorg. Maar nu moet ik nog 6 vragen bedenken die er een beetje toe doen om het probleem te analyseren.
En ik weet eigenlijk niet zulke goede vragen. En het cijfer is wel een beetje belangrijk, het telt niet alleen voor dit jaar, maar ook voor het eindexamen.
En dat soort cijfers krijg je eigenlijk constant. Die dan opeens meetellen voor vólgend jaar. Terwijl ik dat best stom vind, want dat is pas volgend jaar, en dan heb je een nieuw begin. Maar goed, dat maakt allemaal niet uit. Want dit zou best een leuke opdracht moeten zijn/worden. Dus ik ga er me uiterste best voor doen. Het hoeft pas 5 april ingeleverd te worden.
Wel heb ik voorderest 5 proefwerken deze week. En lijkt het een beetje op een toetsweek want ze tellen allemaal zwaar mee en ik ga donderdag naar InHolland. Terwijl ik daar al vorig jaar ben geweest. Dan lijkt het mij handiger als we andere scholen gaan bezoeken. Maar nee, we gaan weer naar InHolland. En het is niet erg, want InHolland was best wel leuk, en we gaan dit keer weer workshops doen. En dat is allemaal leuker dan school. Maar dan nog... Ik snap mijn school niet zo goed.
Verder zou ik nog steeds een 'normaal' rapport krijgen. Die krijgen we dus niet meer. En we krijgen ook geen gerectificeerde cijfers. Dus eigenlijk is school een groot drama op dit moment. Maar, ach, dat is niet het enigste drama in mijn leven.
En ze zeggen altijd maar zo; na regen komt....... zonneschijn.
Het was een zware dag, ondanks dat ik maar drie uur ging.
Daarna heb ik Spaans geleerd en Frans gemaakt, en ik moet nog gaan nadenken over Maatschappijleer.
Ik heb al een maatschappelijk probleem, namelijk de hulpverlening en dan met name Jeugdzorg. Maar nu moet ik nog 6 vragen bedenken die er een beetje toe doen om het probleem te analyseren.
En ik weet eigenlijk niet zulke goede vragen. En het cijfer is wel een beetje belangrijk, het telt niet alleen voor dit jaar, maar ook voor het eindexamen.
En dat soort cijfers krijg je eigenlijk constant. Die dan opeens meetellen voor vólgend jaar. Terwijl ik dat best stom vind, want dat is pas volgend jaar, en dan heb je een nieuw begin. Maar goed, dat maakt allemaal niet uit. Want dit zou best een leuke opdracht moeten zijn/worden. Dus ik ga er me uiterste best voor doen. Het hoeft pas 5 april ingeleverd te worden.
Wel heb ik voorderest 5 proefwerken deze week. En lijkt het een beetje op een toetsweek want ze tellen allemaal zwaar mee en ik ga donderdag naar InHolland. Terwijl ik daar al vorig jaar ben geweest. Dan lijkt het mij handiger als we andere scholen gaan bezoeken. Maar nee, we gaan weer naar InHolland. En het is niet erg, want InHolland was best wel leuk, en we gaan dit keer weer workshops doen. En dat is allemaal leuker dan school. Maar dan nog... Ik snap mijn school niet zo goed.
Verder zou ik nog steeds een 'normaal' rapport krijgen. Die krijgen we dus niet meer. En we krijgen ook geen gerectificeerde cijfers. Dus eigenlijk is school een groot drama op dit moment. Maar, ach, dat is niet het enigste drama in mijn leven.
En ze zeggen altijd maar zo; na regen komt....... zonneschijn.
zondag 22 februari 2009
Requiem van W.A. Mozart.
Vandaag gingen we op pad. J, T en K.
Eigenlijk gingen J, T en K nooit samen op pad.
Maar vandaag was een speciale dag.
We gingen vandaag namelijk naar het Requiem van W.A. Mozart.
In de Grote Kerk in Den Haag.
En ja, soms denk je, het kan leuk worden, maar misschien ook niet.
Maar vandaag, was het wel uber leuk.
We gingen eerst met de bus enzo.
Daarna kwamen we aan en was er echt een rij van een kilometer.
Toch waren we al snel binnen, maar moesten we helemaal achter gaan zitten.
Maar toen kwam het echte orkest.
En hoewel we helemaal achteraan zaten, was het geluid prachtig.
Het hele orkest was prachtig.
Zeker toen we nog wat hoger gingen zitten.
Toen konden we het zien & horen!
En toen, nadat het was afgelopen, gingen we héél hard klappen.
Zo hard, dat mijn handen nóg pijn doen.
En toen, gingen ze nog een keertje het afscheid liedje doen.
En toen, gingen we daarna nog een keertje klappen.
En toen, gingen we de bus opzoeken.
Eigenlijk gingen J, T en K nooit samen op pad.
Maar vandaag was een speciale dag.
We gingen vandaag namelijk naar het Requiem van W.A. Mozart.
In de Grote Kerk in Den Haag.
En ja, soms denk je, het kan leuk worden, maar misschien ook niet.
Maar vandaag, was het wel uber leuk.
We gingen eerst met de bus enzo.
Daarna kwamen we aan en was er echt een rij van een kilometer.
Toch waren we al snel binnen, maar moesten we helemaal achter gaan zitten.
Maar toen kwam het echte orkest.
En hoewel we helemaal achteraan zaten, was het geluid prachtig.
Het hele orkest was prachtig.
Zeker toen we nog wat hoger gingen zitten.
Toen konden we het zien & horen!
En toen, nadat het was afgelopen, gingen we héél hard klappen.
Zo hard, dat mijn handen nóg pijn doen.
En toen, gingen ze nog een keertje het afscheid liedje doen.
En toen, gingen we daarna nog een keertje klappen.
En toen, gingen we de bus opzoeken.
zaterdag 21 februari 2009
Feminisme
Iedereen kent het wel, het woord, de associaties, de jaren 60. De arbeidsparticipatie van vrouwen is toegenomen en het aantal deeltijdbanen daardoor ook. Maar wat is er eigenlijk nog meer veranderd?
De Ikea is misschien een beetje groter geworden, de blaadjes van de boom misschien een beetje groener, de straattegels misschien een beetje losser en mijn gedachtegang een beetje ruimer. Maar wat is er vérder veranderd? Wat is er écht veranderd in deze wereld wat met het feminisme te maken heeft?
Een vriendin van me zei net op msn; dat is het nadeel van een eigen mening en nagellak.
En echt, ik heb nog nooit, nog nooit zo'n mooie verwoording van het feminisme gezien.
De Ikea is misschien een beetje groter geworden, de blaadjes van de boom misschien een beetje groener, de straattegels misschien een beetje losser en mijn gedachtegang een beetje ruimer. Maar wat is er vérder veranderd? Wat is er écht veranderd in deze wereld wat met het feminisme te maken heeft?
Een vriendin van me zei net op msn; dat is het nadeel van een eigen mening en nagellak.
En echt, ik heb nog nooit, nog nooit zo'n mooie verwoording van het feminisme gezien.
En iedereen weet dat er op een gegeven moment een punt komt waarop je niet meer in de ballenbak van Ikea kan gaan zitten spelen. Of dat je niet meer kan gaan stampen als je iets niet krijgt. Of dat je niet naar de schommel kan gaan om even te zwaaien en dat je eigenlijk gewoon geen kind meer bent....
Maar wie bepaalt dat moment en hoe ver ga je daar zelf in mee?
Er was eens een versje genaamd: Jezelf zijn. Oftewel; dat naampje heb ik eraan gegeven.
Kleine mensen willen groot zijn,
Grote mensen vaak weer klein.
Zou het niet het beste wezen,
Altijd maar jezelf te zijn ?
En ik weet dat ik best wel vaak in het moraal val van dit verhaaltje. Dat iedereen zich zelf moet zijn dat is opzich best logisch, maar heel heel heel veel mensen doen het niet. Maar is het dan ook niet een klein beetje zo dat je alleen zelf kan bepalen of je jezelf bent, en dat andere daar niks over kunnen zeggen? Wie kent jou nou beter dan dat je jezelf kent? Een paar weken geleden had ik gezegd dat het antwoord daarop niemand is. Maar nu twijfel ik toch wel een beetje.
Misschien heeft het ook wel iets met de ware te maken. Want wanneer is iemand immers de ware? Naar mijn mening is dat wanneer je gemaakt voor elkaar bent, complementair bent en nog wel een aantal eigenschappen en kenmerken meer. Maar wellicht weet de ware.... beter wie jij bent dan dat je jezelf kent.....
Maar wie bepaalt dat moment en hoe ver ga je daar zelf in mee?
Er was eens een versje genaamd: Jezelf zijn. Oftewel; dat naampje heb ik eraan gegeven.
Kleine mensen willen groot zijn,
Grote mensen vaak weer klein.
Zou het niet het beste wezen,
Altijd maar jezelf te zijn ?
En ik weet dat ik best wel vaak in het moraal val van dit verhaaltje. Dat iedereen zich zelf moet zijn dat is opzich best logisch, maar heel heel heel veel mensen doen het niet. Maar is het dan ook niet een klein beetje zo dat je alleen zelf kan bepalen of je jezelf bent, en dat andere daar niks over kunnen zeggen? Wie kent jou nou beter dan dat je jezelf kent? Een paar weken geleden had ik gezegd dat het antwoord daarop niemand is. Maar nu twijfel ik toch wel een beetje.
Misschien heeft het ook wel iets met de ware te maken. Want wanneer is iemand immers de ware? Naar mijn mening is dat wanneer je gemaakt voor elkaar bent, complementair bent en nog wel een aantal eigenschappen en kenmerken meer. Maar wellicht weet de ware.... beter wie jij bent dan dat je jezelf kent.....
zaterdag 14 februari 2009
I want to be off to never ever land.
En echt echt echt echt ik ga verschrikkelijk dood wanneer we donderdag over anderhalve week niet naar Lunteren gaan. En het ergste is dat ik niet echt weet waarom ik dood zal gaan als we dat niet zouden doen. Het is meer dat ik zó graag wil dat er geen ontkomen meer aan is. Dat ik of de trein pak, of het vliegtuig. Of een paar ballonnen. Maar ik wil dus wel graag. =D
En omdat ik een vriend had, ging ik daar heen. En zo zij het dat ik al meer dan 4 maanden niet meer in Lunteren geweest ben. En dat doet best wel zeer, simpelweg omdat ik van Lunteren hou.
Ik hou van de stilte die heerst als je in de bossen loopt.
Ik hou van het huisje waar eenvoud het handelsmerk is.
Ik hou van de omgeving waar vogeltjes fluiten.
Ik hou van het zwembad, waar de zomers mee gevuld worden.
Ik hou van de 'kleine' winkelstraat waar ik al vaak geweest ben.
Ik hou van de maisvelden wanneer je de hoek om rijdt.
Ik hou van het laatste stukje naar de camping rijden.
Ik hou van de oprijlaan die met kerst versierd is met lichtjes.
Ik hou van de geitjes die in een geitjesweide staan.
Ik hou van de heide die lekker ruikt en mooi paars is.
Ik hou van het uitzicht als je op het mooiste plekje staat.
Ik hou van mountainbiken tot je niet meer kan.
Ik hou van nieuwsgierig zijn en daardoor in Lunteren paardrijden.
Ik hou van mijn opa en oma die daar ook vaak zijn.
Ik hou van mijn donzen dekbed daar.
Ik hou van de oude stoeltjes die al meer dan 30 jaar bestaan.
Ik hou van de smaak die mijn opa en oma hebben.
Ik hou van de harde straal van de douche.
Ik hou van het ubermooie terras van hout waar je heerlijk op kan liggen.
Ik hou van de herinneringen die er aan vast zitten.
Ik hou van mijn nichtje die daar samen met mij dingen doet.
Ik hou van de nachtelijke avonturen met bepaalde mensen.
Ik hou van het schone en zachte water, en vergeet de lucht niet.
Ik hou van het asfalt waar je heerlijk op kan skaten.
Ik hou van mijn knuffel die daar staat omdat ik hem gewonnen heb met klaverjassen.
Ik hou zo god damned veel van Lunteren...........
Please, bring me to never ever land.
En omdat ik een vriend had, ging ik daar heen. En zo zij het dat ik al meer dan 4 maanden niet meer in Lunteren geweest ben. En dat doet best wel zeer, simpelweg omdat ik van Lunteren hou.
Ik hou van de stilte die heerst als je in de bossen loopt.
Ik hou van het huisje waar eenvoud het handelsmerk is.
Ik hou van de omgeving waar vogeltjes fluiten.
Ik hou van het zwembad, waar de zomers mee gevuld worden.
Ik hou van de 'kleine' winkelstraat waar ik al vaak geweest ben.
Ik hou van de maisvelden wanneer je de hoek om rijdt.
Ik hou van het laatste stukje naar de camping rijden.
Ik hou van de oprijlaan die met kerst versierd is met lichtjes.
Ik hou van de geitjes die in een geitjesweide staan.
Ik hou van de heide die lekker ruikt en mooi paars is.
Ik hou van het uitzicht als je op het mooiste plekje staat.
Ik hou van mountainbiken tot je niet meer kan.
Ik hou van nieuwsgierig zijn en daardoor in Lunteren paardrijden.
Ik hou van mijn opa en oma die daar ook vaak zijn.
Ik hou van mijn donzen dekbed daar.
Ik hou van de oude stoeltjes die al meer dan 30 jaar bestaan.
Ik hou van de smaak die mijn opa en oma hebben.
Ik hou van de harde straal van de douche.
Ik hou van het ubermooie terras van hout waar je heerlijk op kan liggen.
Ik hou van de herinneringen die er aan vast zitten.
Ik hou van mijn nichtje die daar samen met mij dingen doet.
Ik hou van de nachtelijke avonturen met bepaalde mensen.
Ik hou van het schone en zachte water, en vergeet de lucht niet.
Ik hou van het asfalt waar je heerlijk op kan skaten.
Ik hou van mijn knuffel die daar staat omdat ik hem gewonnen heb met klaverjassen.
Ik hou zo god damned veel van Lunteren...........
Please, bring me to never ever land.
Emilie Autumn
Het is maar echt heel erg goed dat het vandaag zaterdag is en ik de hele dag kan doen wat ik wil behalve aan school gaan werken want daar heb ik absoluut geen zin in en dat is maar goed ook want daarom heet het za-ter-dag.
Ik ben echt ontzettend, en dan ook heel erg ontzettend verliefd op Emilie Autumn en haar muziek. En ik geef toe, want zelfs vriendinnen weten het, dat ik best snel verliefd ben, of nouja, liefdesgevoelens krijg. Maar in deze vergelijking gaat het niet op want ik ben echt al ongeveer 3 weken verliefd op haar muziek en op haar clips. En op haar lyrics.
En ik denk dat dat zo is omdat alles zeg maar een mooi geheel is. En het ergste is dat ik het tot voor kort gewoon nog nooit gehoord had! Nog nooit, niks, njet, nada. Never!
Maar nu dus wel, en dat is zeg maar ook een beetje 10 uur van de dag te horen :P
En dat vind ik niet erg, maar de buurvrouw wel denk ik. Want soms staat de versterker best wel op... heel erg hard. En de buurvrouw komt eigenlijk al best wel vaak zeuren, maar nog nóóit over mijn muziekgebruik/hardheid. Maar dat maakt niet uit, want het zal vast niet zo erg zijn als ik denk/hoop dat het is.
Ik ben namelijk heel erg sociaal, en helemaal niet egoistisch.
Behalve als de buurvrouw boven ons om half 4 'snachts seks heeft..
Dan bel ik eigenlijk het liefst gelijk aan.
Ik ben echt ontzettend, en dan ook heel erg ontzettend verliefd op Emilie Autumn en haar muziek. En ik geef toe, want zelfs vriendinnen weten het, dat ik best snel verliefd ben, of nouja, liefdesgevoelens krijg. Maar in deze vergelijking gaat het niet op want ik ben echt al ongeveer 3 weken verliefd op haar muziek en op haar clips. En op haar lyrics.
En ik denk dat dat zo is omdat alles zeg maar een mooi geheel is. En het ergste is dat ik het tot voor kort gewoon nog nooit gehoord had! Nog nooit, niks, njet, nada. Never!
Maar nu dus wel, en dat is zeg maar ook een beetje 10 uur van de dag te horen :P
En dat vind ik niet erg, maar de buurvrouw wel denk ik. Want soms staat de versterker best wel op... heel erg hard. En de buurvrouw komt eigenlijk al best wel vaak zeuren, maar nog nóóit over mijn muziekgebruik/hardheid. Maar dat maakt niet uit, want het zal vast niet zo erg zijn als ik denk/hoop dat het is.
Ik ben namelijk heel erg sociaal, en helemaal niet egoistisch.
Behalve als de buurvrouw boven ons om half 4 'snachts seks heeft..
Dan bel ik eigenlijk het liefst gelijk aan.
13 Februari
En gister werd ik overweldigd door een gevoel van oneerlijkheid.
Het probleem is vaak dat als ik gister nadacht over iets, en daar vervolgens geen conclusie uitkwam, ik het er niet verder over wil hebben. Want ik heb een hekel aan geen conclusie trekkende onderwerpen of discussies. Dat zal wel aan mij liggen, want vaak hebben discussies geen conclusie. En dus, denkt u vervolgens, doe ik vaak niet mee aan discussies. Maar dat is helaas wel het geval. Ik wil altijd discussiëren, en het liefst ook winnen. En dat is ook best moeilijk hoor, winnen in een discussie waar geen conclusie uitkomt! :p
Maar goed, daar gaat het allemaal niet zo om. Maar ik moest gisteravond oppassen. En ik zou immers niet oppassen want ik zou een weekend weggaan met mijn ex. Maar goed, daarom staat er dus ex en ging ik dus geen weekend weg. Het was al best wel heel erg lang gepland, en opzich was het ook best een leuk idee. Maar nu ga ik vanmiddag naar een verjaardag, en heb ik dus gister opgepast. Dat was ook best wel leuk, maar toch wel raar. Omdat ik niet het idee heb dat ik daadwerkelijk oppas. Ik heb de dvd voor Carlijn opgezet en that's it. Zij was aan het dvd-kijken en ik was aan het te-ke-nen. Ehm, ja echt!
Maar toen gebeurde het zomaar dat Carlijn best wel boos op mij werd toen ik om kwart voor 9 tegen haar zei dat ze toch echt naar bed moest. Omdat Nijntje de musical was afgelopen en ze al 3 koekjes had gegeten. En Carlijn had daar een beetje een ander gevoel bij dan ik. Ik dacht, he fijn, dan breng ik haar nu naar bed en dan duurt het toch nog een uur voordat zij in bed ligt, maar dan kan ik daarna lezen. Maar Carlijn dacht; Potjandosie, ik wil niet naar bed en ik wil meer koekjes. En toen kwam daar de strijd van Carlijn en de stilte. Ze liep nogal mokkend en erg stil de trap op en ik liep er achter aan alsof ik dacht dat ik oppaste.
Gelukkig was de mok-bui van Carlijn al snel weer over toen ik haar gezicht wilde wassen en ze zei: Mijn mama doet het altijd met zeep. Toen deed ik ook maar zeep op het washandje. Dus toen was Carlijn weer 'n blij kindje, en ik natuurlijk ook!
Toen was de avond weer bijna voorbij en lag Carlijn in bed met alle poppen en knuffels. En na drie keer naar de toilet geweest te zijn, 4 keer andere boekjes te pakken, 5 keer haar tanden te poetsen en 6 keer een andere pyjama aan te trekken.
Toen ging ik voorlezen uit Jip en Janneke.
Het probleem is vaak dat als ik gister nadacht over iets, en daar vervolgens geen conclusie uitkwam, ik het er niet verder over wil hebben. Want ik heb een hekel aan geen conclusie trekkende onderwerpen of discussies. Dat zal wel aan mij liggen, want vaak hebben discussies geen conclusie. En dus, denkt u vervolgens, doe ik vaak niet mee aan discussies. Maar dat is helaas wel het geval. Ik wil altijd discussiëren, en het liefst ook winnen. En dat is ook best moeilijk hoor, winnen in een discussie waar geen conclusie uitkomt! :p
Maar goed, daar gaat het allemaal niet zo om. Maar ik moest gisteravond oppassen. En ik zou immers niet oppassen want ik zou een weekend weggaan met mijn ex. Maar goed, daarom staat er dus ex en ging ik dus geen weekend weg. Het was al best wel heel erg lang gepland, en opzich was het ook best een leuk idee. Maar nu ga ik vanmiddag naar een verjaardag, en heb ik dus gister opgepast. Dat was ook best wel leuk, maar toch wel raar. Omdat ik niet het idee heb dat ik daadwerkelijk oppas. Ik heb de dvd voor Carlijn opgezet en that's it. Zij was aan het dvd-kijken en ik was aan het te-ke-nen. Ehm, ja echt!
Maar toen gebeurde het zomaar dat Carlijn best wel boos op mij werd toen ik om kwart voor 9 tegen haar zei dat ze toch echt naar bed moest. Omdat Nijntje de musical was afgelopen en ze al 3 koekjes had gegeten. En Carlijn had daar een beetje een ander gevoel bij dan ik. Ik dacht, he fijn, dan breng ik haar nu naar bed en dan duurt het toch nog een uur voordat zij in bed ligt, maar dan kan ik daarna lezen. Maar Carlijn dacht; Potjandosie, ik wil niet naar bed en ik wil meer koekjes. En toen kwam daar de strijd van Carlijn en de stilte. Ze liep nogal mokkend en erg stil de trap op en ik liep er achter aan alsof ik dacht dat ik oppaste.
Gelukkig was de mok-bui van Carlijn al snel weer over toen ik haar gezicht wilde wassen en ze zei: Mijn mama doet het altijd met zeep. Toen deed ik ook maar zeep op het washandje. Dus toen was Carlijn weer 'n blij kindje, en ik natuurlijk ook!
Toen was de avond weer bijna voorbij en lag Carlijn in bed met alle poppen en knuffels. En na drie keer naar de toilet geweest te zijn, 4 keer andere boekjes te pakken, 5 keer haar tanden te poetsen en 6 keer een andere pyjama aan te trekken.
Toen ging ik voorlezen uit Jip en Janneke.
zaterdag 7 februari 2009
Like, ik heb al een paar dagen(paar weken, paar maanden) geen motivatie om te schrijven en door te gaan met mijn hobby's. Ik dacht al vanaf dat ik heel erg jong was dat ik mezelf altijd zou snappen, in welke situatie ik ook zou zitten. Dat er altijd een verklaarbare reden was voor wat ik zou doen en wat ik wil doen. En dat ik zelf nooit in de war zou zijn over wat ik zeg en doe...
Maar dat ben ik nu dus wel...
Maar dat ben ik nu dus wel...
Abonneren op:
Posts (Atom)