De wil ondermijnt het gezag

Mijn gedachtes slenteren rond
Moe van het lange zwerven
Nooit waren ze zo gewond
Bang om af te sterven.
Mijn gevoelens kroppen zich op.
Is dit wel wat ik wil?
Zenuwachtig drukte ik op de knop.
Ik stopte en werd doodstil.
Lang was ik aan het trachten
om dingen te begrijpen
zonder gevoelens te verkrachten.
Ik danste naar je pijpen,
zonder te weten waarom.
Toen mijn droom een uitweg vond
leek het alsof ik een berg beklom
en viel.... naar de afgrond.

© Kayleigh.

Loverboy

'Grote steden willen van het woord loverboy af. Dit woord doet ze denken aan liefde. En een loverboy heeft helemaal niks met liefde te maken. Ze zien het woord liever wijzigen in meisjesmisbruiker. Geert Wilders ziet het woord liever wijzigen in... Alochtoon!'

Afkomstig van Radio538.

Life is not what it seems?

Toen het klaar met Sinterklaas was, werd de volgende dag direct de kamer omgetoverd tot een waarachtig rood perfect geheel wat Kerstmis heet. Kerstmis wat staat voor vrede. En voor nog een heleboel andere dingen. Maar daar gaat het even niet om. Hoe kunnen wij als Nederland. Als een vredeliefhebbend land... wat oorlog viert in Afghanistan, nu Kerstmis vieren?
Hoe kan men nu denken. Ja, in Nederland is vrede, in Nederland is liefde, Nederland is in kerstsfeer en daarom eten we veel. En daarom drinken we veel. En daarom feesten we. Het liefst de hele nacht lang.
Maar hoe kan dat nu, als in zo veel andere landen tot diep in de nacht oorlog wordt gevierd.
En direct de volgende dag weer.
Waar de oorlog door gaat.
Ook al is het f#cking Kerstmis.

Gisteravond kwam bij DWDD, Rene Froger en zijn vrouw. Ze hadden het natuurlijk over hun nieuwe programma. Wat kennelijk een hit is, ondanks dat ik het nog nooit gekeken heb.
Mensen die miljonair zijn, en dus voor een maand doen alsof ze geen geld hebben.
De boodschap die zij naar buiten laten komen is wellicht goed; Bekenheid aan de voedselbanken!
En ik vond het een goede boodschap, een fijne boodschap. En ze doen het goed.
Totdat ik mevrouw Froger aan het woord hoordde.
Het ging over het feit of haar kinderen hier ook wat van leerden.
Zij sprak; Ja zeker weten, mijn oudste zei vorige week: 'Mama, ik wil ook wel eens een goed boek voor mijn verjaardag, dan mag je de rest storten voor een goed doel.'

Dit is absoluut mooie uitspraak. Ik bedoel, een zoon van pak-em-beet de leeftijd van mijn broertje die daaraan denkt. Wel, prachtig toch. Maar nu komt het!
Ik zou wel eens willen weten, hoeveel dat overige geld dan is wat mama Froger moet/gaat storten voor het goede doel.
Want als je weet dat een goed nieuw boek wellicht 20 a 30 euro kost.. Wat krijgen deze kinderen dan voor hun verjaardag. Ik bedoel, je stort niet 'maar' 20 euro voor het goede doel als miljonair toch?

En dat maakt de uitspraak van de zoon van mevrouw Froger toch weer relatief inferieur.
Makkelijk gezegd neem ik het mevrouw Froger gewoon kwalijk dat ze zoiets in DWDD durft te zeggen. Er leven mensen zonder huis/dak/eten/drinken/water in derdewereld landen. En dan zegt zij dat haar zonen er heus wel van geleerd hebben omdat zoon Froger met zo'n opmerking komt.

I mean, als zonen Froger dat als enige ervan geleerd hebben. Wat voor thuis situatie hadden ze eerst dan? Dachten ze dan nooit na over de minder bedeelden? Was het voor hun dan alleen maar ik, ik en ik? Ik vind het een gebrekkige situatie.

Daarnaast was ik waarschijnlijk al in mineur vanwege dat DWDD steeds slechter en korter lijkt te worden. Eerst kwam Erica Terpstra aan het woord, over haar boek: 'Help, ik val af?' Ik bedoel maar. Misschien heeft DWDD ook last van de kredietkrisis en nodigen ze daarom alleen mensen uit waarvoor ze niks hoeven te betalen....

Toen het programma dan ook om tien over stopte, was ik helemaal geirriteerd. Want waarom stopte het zo vroeg....?

Er kwam voetbal.
Life is not what it seems? No it's worse.

Doodgaan

Ik heb mijn enkel geblesseerd.
Nu kan ik nog maar moeilijk lopen.
Ik heb geen idee hoe ik het gedaan heb.
Daarom is het vervelend.
Het is natuurlijk sowieso vervelend.
Dat ik niet meer kan lopen.
Maar het is vervelender dat ik de oorzaak niet weet.
Want ik ben iemand die altijd de oorzaak wilt weten.
Met alles, bij alles, voor alles.

Op mijn blog staan duizenden vragen.
Verborgen vragen.
Vragen die open en bloot staan.
Vragen die een verlangen beantwoorden.
Maar bovenal;
vragen die een antwoord willen.

Zal ik die antwoorden ooit krijgen?
Zal ik ooit met een gerust hart dood gaan?

Mevr Bon zei het al; Het is weekeinde, en geen weekend.
Mevr Bon stierf.
Zonder antwoorden op haar vragen.
Maar toch stond er op haar kaart, ze is met een gerust hart dood gegaan.
Ik zeg van niet.

'Drive'

Dit is wat ik me bedacht;
Wat moet je doen, als je nergens goed in bent.
Je kan niks, daarom doe je niks.
Je hebt geen zin om iets te leren.
Je hebt ook geen zin om iets te doen.
Daarom doe je niks, leer je niks. En kan je niks.

Zou dat kloppen?
Want voordat je een talent hebt, moet je daar jaren lang voor oefenen?
Of zit het in je genen, of is het een gave.
Of is het iets, wat zomaar denkt dat het jouw gaat overvallen?
Is het iets waar je je zorgen over moet maken?

De dingen die ik kon, zijn afgelopen en voorbij.
Bijvoorbeeld, neem nu paardrijden.
Mijn moeder vond dat ik heel goed kon paardrijden.
Ik vond van niet, maar toch;
Ik deed het elke week, met redelijk wat plezier.
Toen kwam er een moment waarop ik dacht,
dit is toch niet wat ik wil.
En weg was mijn plezier. En weg was mijn rijkunst.
Voor mij was het weg. Want ik had de 'drive' niet meer.
Voor mijn moeder was dat talent er nog steeds.

Wat mijn vraag is; mensen zeggen altijd dat wanneer je iets heel graag wilt, het mogelijk is.
Naar mijn mening is er maar een bepaalde mogelijkheid om dingen waar te maken.
Zowel economisch als fysiek/geestelijk.
Als je iets graag wilt, wat houd het woordje graag dan in.
Ik bedoel, ik wil graag een paard, en een hele mooie boot. Maar met een BMW cabrio 320IA2 ben ik ook tevreden.

Ik wil ook gezondheid. Of geluk. Of goede prestaties. Bovenal wil ik liefde.
Maar ik zou niet weten hoe ik liefde moet opwekken. Of hoe ik iemand verliefd kan laten worden. Want dat is wat ik heel graag zou willen.

Zou dat ooit mogelijk zijn? Wellicht met mijn allergrootste talent? Of m'n gave? Of iets wat in mijn genen zit? Of misschien toch met die 'drive'?

I still don't know. And maybe it's better if I shouldn't know.

Liefs, TamaKayl.

Voelend denken.

Sinds ik weet, dat ik het niet vergeet, zou ik het hier schrijven, maar dacht ik dat het niet nodig was. Toen ik wist, dat ik graag wilde, schrijven. Dacht ik, maar het klopt niet. Ik wilde niet, dat iedereen, mijn woorden zou kunnen lezen. Ik wilde niet, dat iedereen, wist wat ik zou denken. Ik wilde niet, dat iedereen, mij kende. Al was het alleen van buitenaf.
Wat ik voelde, moest bij mij blijven.
Wat ik dacht, wilde ik kwijt.

Maar nu denk ik dat ik voel. En ik voel de dingen die ik denk.
Ik kan geen onderscheid meer maken, want het is een vloeiend geheel.
Ik wil hier niet schrijven wat ik voel, want gevoelens zijn niet fijn.
Maar op een dag, wanneer iedereen, dood zult zijn..
Zullen mijn gevoelens over internet zweven.
Als onbedoelde breuklijn.
Degene die dan nog leven..
zullen even...
heel even
zweven.

En uiteindelijk nadenken, over wat ik zei.
Tenzij.
Ik me bedenk,
en mijn gevoelens
niemand schenk.

Shining star

Where are you now, now that I need you so much?
Tears on my pillow wherever you go
I'll cry me a river that leads to your ocean
You never see me fall apart
In the words of a broken heart
It's just emotion that's taken me over
Caught up in sorrow, lost in my soul
But if you don't come back
Come home to me, darling
Don’t you know there's nobody left in this world to hold you tight
Don’t you know there's nobody left in this world to kiss goodnight

I'm there at your side,
I'm part of all the things you are
But you've got a part of someone else
You've got to find your shining star

Mijn mens

De ramen zijn leeg
de deuren zijn dicht.
Terwijl ik denk waarvoor,
waarvoor ben ik gezwicht?
Kan niet meer ademen,
eten of slapen wellicht.
Ik wil het weten zegt ze,
terwijl het licht zich afsluit.
en de muziek begint.
Het extreme ervaart ze
nooit was ze kind.
Ze wil niet meer doen
alsof ze groot is
dapper is.
Ze wil niet meer doen
alsof ze mens is.
© Kayleigh.

Radeloos

Volgens de media mogen we zo veel niet. Kijk eens naar een aantal jaar geleden.
Er kwamen scoubidoo touwtjes in zicht. Het werd een hippe rage. Iedereen vond het leuk.
Kinderen waren blij en vrolijk, waren in hun zelf gekeerd, niet langer meer lastig voor hun ouders.
Ouders waren blij en vrolijk, waren in hun zelf gekeerd, niet langer meer ouders voor lastige kinderen.

Maar toen, toen kwam op het nieuws dat scoubidoo touwtjes kankerverwekkend waren. Als je ze aanraakte, er in beet et cetera, kon je kankerverwekkende stoffen binnen krijgen die heel slecht voor je waren.
Dus, de rage ging over, de hipheid ging over. Lastige kinderen kwamen terug, vermoeiende ouders des te meer.
Een groot probleem is die media dus. Een groot overdrijvend manipulerend probleem.

Laatst was er een programma, Radar, op de tv. Wat ging over de vis van tegenwoordig. Er werd altijd geroepen dat vis eten beter voor het milieu was dan vlees eten. Niks van waar dus. We vissen de zee nog leeg. En daarnaast komt dat de zee zo vervuild is, dat je nog op moet gaan letten ook hoeveel vis je eet. Nou at mijn oma geen vis, want dat vond ze niet zo lekker. Toen ging ze maar aan de vispillen. Wat blijkt nu? Voor één liter visolie heb je 100 tot 150 kilo wilde vis uit de zee gejat.

Wat een probleem.
Want hierbij komend is dat we over pak-em-beet 100 jaar aan de insecten moeten omdat er geen vlees of vis meer is.
Ook mogen we geen appels meer, want de glazuur tast toch je tanden aan.
Je mag maar 2 eieren per week eten, anders krijg je enge ziektes.
Rauwe champignons, het liefst niet eten. Dit kan kankerverwekkend zijn.
Daarnaast mag je spinazie niet opwarmen, want dat straalt iets uit.
Bananen zijn kankerverwekkend, die mag je dus ook laten staan.
Vlees en vis kunt u nu ook van uw lijstje afschrappen. Want dat blijkt tóch niet zo gezond te zijn, als ze dachten.

Goed, ik ben al begonnen aan mijn lijstje met wat er op dit moment bekend is.
Doet u mee?
(Graag snel beginnen, want de media gaat zo snel, morgen is er alweer een nieuw product bekend!)

Een groot probleem is die media dus. Een groot overdrijvend manipulerend probleem.

Machteloze gevoelens

Gevoelens, machteloos, fuckende sensationele gevoelens.

Ik mis het gevoel, dat als, wanneer iemand zegt, dat hij/zij, echt verliefd is.
Wanneer, dit wederzijds is, ontstaat er, liefde.
Liefde, in naam van God.
Liefde, in naam van regenbogen.
Liefde, in naam van voortplanting.
Liefde, in mijn naam, jouw naam, onze naam.

Maar wanneer is mijn liefde echte liefde? Geloof ik uberhaupt in echte liefde? Wanneer voelt het als liefde?

Ik hou van mijn vader. En van mijn moeder. Maar beide op verschillende manieren. Ik hou ook van mijn oma, of nichtje. Ik hou van J. Ik hou van vrienden en vriendinnen. Maar godogod hoe verschillend is die relatie van liefde. Alle gedichten, gaan over, de ware. De ware, in de, liefde. In de gedichten bestaat diegene dus. Hij of zij is er. Over hem of haar wordt gesproken. Hij of zij is beroemd, vanwege.... niets meer of minder dan gevoelens.

Gevoelens zijn vervelend. Je bent machteloos tegenover gevoelens. Gevoelens maken van mensen wilde beesten, die verstopt zitten achter kleine tere hartjes. Gevoelens komen altijd tevoorschijn. Ook al, wil je die, soms niet. Soms nooit. Gevoelens tijdens een film, wanneer je moet huilen, wanneer het teveel word en wegloopt.
Gevoelens tijdens een relatie, waarin je scheldt, de hoorn erop gooit, een klap verkoopt.

Gevoelens tijdens een vechtpartij. Wil ik die gevoelens weten? Nee. Maar die gevoelens, van de millitairen in Afghanistan bijvoorbeeld, deze zijn even belangrijk als de gevoelens van mijn J. Ook al voelt dat voor mij niet zo. Mijn J is voor mij veel belangrijker dan rare millitairen die oorlog voeren in Uruzgan. Toch zijn het beide gevoelens. Nare gevoelens, blije gevoelens. Fuck gevoelens.

Ja, fuck gevoelens.
Pubers fucken hun gevoelens. Of fucken de gevoelens hard terug? Is er wel te fucken met gevoelens?

Gevoelens tijdens een concert, waarvan ik niet wist dat ik die had. Gevoelens tijdens muziek, muziek uit een dopje, of muziek in een zaal. Gevoelens die geleidt worden door muziek. Simpele maar machtige muziek. Gevoelens tijdens het verslag, wat ik moest schrijven. Terugdenkend, aan mijn gevoelens. Want bij CKV moet je over gevoelens schrijven. En niet alleen schrijven.

Bij CKV moet je over gevoelens nadenken, er over schrijven, er over lezen. Je moet gevoelens uitbeelden, het liefst, zonder woorden. Zonder woorden, die gevoelens, juist zo makkelijk, omschrijven.

Zijn gevoelens wel te omschrijven, te fucken, te weten, te maken, te introduceren?

Nee.
Want je bent machteloos tegen gevoelens.

De ene helft van 't land laat zich besnijden, de andere helft laat haar schaamlippen corrigeren!

Uitspraak van Claudia de Brij.

Bang

Bang,
dat je niet achter me staat,
me alleen laat.
Bang,
dat je stem over slaat.
accuraat als een handgranaat.
Bang,
voor je blik,
die dodelijk is.
niet wenselijk is.
Bang,
dat niemand het wil zien
misschien
ben ik het alleen
die daar bij je grafsteen
nog steeds moet afzien...

© Kayleigh.

There´s no one to blaim.

Een wijze uitspraak van een wijze dame.

"Opa, vertel eens wat?"

K: 'Kennen jullie het pand van de NVSH nog?'
P: 'Ja, natuurlijk, waarom?' Zei opa.
J: 'Ja, dat kennen we, daar zijn we ook vaak geweest.'
Heel de seksuele revolutie hebben we meegemaakt.

Dit was het begin van een langdurend gesprek over de seksuele revolutie.
Ik vond het niet erg, want het was een onderwerp waar ik zelf om gevraagd had.
Maar toch, wat kunnen opa en oma's lang over iets door praten.
En dan ook over zo'n onderwerp waarvan je denkt, he!
Daar zou ik meer over moeten weten...
Maar nee hoor, dat was geen goede gedachte.
Totdat mijn opa iets leuks zei:

J: 'Maar toen kwamen de blaadjes, en partnerruil.'
P: 'Ja, en dat ging voor ons veelste ver. Elke man las uit boekjes.'
J: 'Op elke straathoek zag je dan die mannen zo'n boekje lezen.'
P: 'Ja, mannen doen dat. Mannen geilen op plaatjes.'
Het bleef een tijdje stil terwijl ik mijn best deed om niet ongelofelijk te zitten lachen.
Wat een leuke les hadden mijn opa en oma mij daar geleerd.

Dus voortaan, dames en heren.
Onthoudt:
Mannen geilen op plaatjes.
Vrouwen niet, vrouwen zijn het sterkste geslacht. ;)

Amitiés!

Schijnheiligheid

Zoals ik helemaal begrijp hebben veel mensen een hekel aan schijnheiligheid, met die mensen doe ik mee. Ik ben het er mee eens. Schijnheiligheid is een ongelofelijk vervelende eigenschap, maar helaas, voor sommige wel weggelegd. En over dat soort mensen gaan we vandaag eens praten.

Wellicht heeft u er welleens eentje meegemaakt. Zo'n levend wezen wat zich verbergt achter zijn of haar eigen huichelarij. Het zou verboden moeten worden. Het zou in de grondwet moeten staan. Er zou een partij moeten zijn die dit werkelijk allemaal verbied. Die zijn aandacht hierop legt! Want zeg nou zelf, wie wil in deze volkomen moderne overhitte wereld.

Schijnheiligheid is een hele slechte eigenschap van mensen. Maar iedereen heeft een beetje schijnheiligheid in zich. Kijk maar eens naar vroeger. Als je een koekje had gestolen, zei je dat dan eerlijk tegen je moeder? Als je voor het eerst iets uit de winkel steelt, zei je dat dan tegen iemand? (Behalve je vriendinnen)
En zo wordt het vanaf vroegsaan al aangeleerd. Iedereen komt er mee in aanraking.

Dissimulatie, farizeïsme, geveinsdheid, hypocrisie, komedie. Allemaal woorden die het woordje schijnheiligheid anders verklaren.

Maar daarbij, kleine kinderen en schijnheiligheid is grappig, soms zelfs lief. Er wordt om gelachen, er wordt niets aan gedaan. Bij kleine kinderen word het ook geen scheinheiligheid genoemt, maar vaak een grapje, of iets anders. Maar wanneer 'grote' kinderen schijnheilig gaan doen is het opeens een ramp. Al vind ik het ook een ramp. Zeker wanneer volwassen mensen het doen. Het is gewoon niet verantwoord tegen de rest van de menselijke bevolking.

Het is hypocriet.

3 R''s

Voor velen is de herfstvakantie een moment van rust, rust die na al die weken school of werk heel hard nodig is. Rust is een woord dat veel mensen gelijk associeren met vakantie of weekend. Iets wat volkomen onzinnig is, omdat rust niets met vakantie of weekend te maken heeft. Goed slapen, eten en bewegen zijn de woorden die de tovercirkel rond maken. Vroeger heette het: Rust, Regelmaat en Rijnheid. Iets waar tegenwoordig niemand meer bij nadenkt is dat die woorden nog steeds heel veel invloed hebben op het tegenwoordige leven. Contrecoeur zal ik u zeggen dat ik er ook nooit over nadenk, tot op gisteravond.

Rust, waar haal je rust vandaan als je door de weeks niet goed genoeg kan slapen. Wellicht door zorgen, door piekermomenten, door ruzies, door niet te kunnen rusten. Veel mensen zeggen het weekend, want het weekend is het moment waarop je kan uitslapen. Maar is dat wel zo? Mijn antwoord hierop is nee. Zelf slaap ik in het weekend wel uit, maar word het ook flink laat. En dit is niet goed voor de regelmaat, en daardoor zal je slaapritme veranderen tot een omonkeerbare chaos.

Regelmaat is dus goed voor de mens zoals hierboven staat. En dat is ook zo. Want wie elke dag precies op hetzelfde moment zal proberen te gaan slapen, en er op het zelfde moment van de ochtend weer uit komt, zal een beter ritme krijgen. En dit is weer beter voor de rust. Ik had fiduci in het feit dat ik in het weekend wel zou kunnen bijslapen, en dat daardoor de hele week weer goed zou gaan. Maar helaas merk ik steeds meer dat het weekend stroef verloopt omdat ik laat naar bed ga, en vroeg opsta omdat ik dat gewend ben van de werkweek.

Velen artikelen op het net geven aan dat studenten nog de meest vieze wezens zijn op deze aardkloof. Jongens, jullie moeten je beter wassen!

Amitiés
Kayleigh.

Iedereen heeft een tactiek, tot hij geraakt wordt.

Hoeveel zal ik je moeten missen,
wanhopig naar iemand anders opzoek
voor alle belevenissen.
Al het kissebissen, de ergenissen.
Als ik ben uitgewaaid,
alle bossen ben langs gegaan,
eindelijk voldaan.
Kom ik dan weer aangewaaid?
Alsof ik iets heb weggegooid,
wat niet eens van mij was.
Als een gebroken wijnglas.


Al onze vuren, die je moest verduren.
Ben ik een debiel, vanwege al onze avonturen?
Pak jij de calumet, voor de zoveelste keer?
Wanneer ik kijk naar je gezicht, zie ik je afkeer.
Ik ben te koppig, zie niet de drijfveer.
En dat, met dit mooie najaarsweer......

© Kayleigh.

Uruzgan

Vandaag was een enerverende dag, eerst hadden we engels, en is het voorgekomen dat ik 0 fouten in mijn werkboek had! Daarna hadden we maatschappijleer. Een zeer nuttig vak volgens velen. Eerst gingen we altijd praten, over veel onderwerpen. Zoals politiek, filosofie en kinderen. Maar vandaag moesten we een poster maken. Dit was helemaal geweldig aangezien ik veel informatie over mijn gekozen onderwerp had. Mijn gekozen onderwerp was uit de 24: Nederlandse troepen in Uruzgan.

Net zo als 4 andere groepjes. Hier ging het dus al mis. Ik wilde een speciaal, geweldig, uniek onderwerp. Wat dus al was mislukt. Eerst wilde ik het alleen doen, maar toen wilde meneer P samen met mij doen en dacht ik, nou vooruit dan. Maar die meneer P deed geen hol dus was ik eigenlijk boos. Maar ik kon niet boos zijn want onze poster werd mooier en mooier.

Dus. Nu hebben we hopelijk en vast en zeker een 10 voor onze/mijn poster. <3
Over uzurgan.

Amitiés!

Herfstweer

Het is herfstweer in Lunteren. Overal vallen de blaadjes van de bomen. Blaadjes die rood/bruinig zijn. Bomen die kaal en leeg zijn. De wegen zijn bestrooid met deze excentrieke ellende. Onder de schoenen van de zonderlingen die nog in dit park lopen zitten markante tekens van dit herfstweer. Het herfstweer waardoor ons zwembad dicht is. Het zwembad wat verwamt werd tot 21 graden! Het herfstweer waardoor de snackbar ook al dicht is, waardoor je patat aan de voorkant moet halen. Het herfstweer waardoor vele mensen dit park nu mijden.
Wat weer voor de geweldige rust zorgt. Maar ook voor iets eng, iets stils, iets macabers.

Voor velen mensen is dit zogenaamde herfstweer een bezwaar. Ze blijven thuis. Ze ondernemen geen actie. Ze drinken thee bij de open haard. Ze nemen een koekje. Ze gaan zogenaamd vroeg koken. Of ze maken appeltaart bij de koffie.

Maar zeg nou zelf, is dit echt herfstweer? Waait het? Regent het? Stormt het? Dondert en onweer het? Sneeuwt het? Helaas is het antwoord op al deze vragen, nee. Het is heel rustig najaars weer. Daarom vind ik het vervelend dat mensen terug houdend zijn. Dat mensen geen actie ondernemen maar liever binnen bij de kachel zitten. Want ik, ik ben wel dol op actie. En wel nu, in het bos.

Opa's kastje.

Gisteren was het weer zover. Zondag, de familiedag. Zowel bij mijn ene als andere opa en oma. En daar ging ik dan ook heen. Opa en oma B! Toen ik 'smiddags het raam uitkeek goot het als een vergiet waar net iets in gewassen is! Dus ik belde fam B op en zei: 'Het gaat er niet van komen, het giet als een gek!' Waarop Opa B zei dat hij mij wel kon ophalen. Dat was natuurlijk fantastisch en ik zei dan ook ja. Kwart over drie werd het. Verheugd keek ik er naar uit.

Toen het eenmaal half 4 was (Opa's zijn altijd te laat!) gingen we naar Fam B hun huis. En dat was gezellig, want Oom en Tante B waren er al met kleine B. Kleine B was inmiddels al helemaal niet zo klein meer maar echt een schatje van een kleuter/peuter. Maar Kleine B vond mij helaas iets minder schattig en ging telkens wegschuilen bij zijn moeder. Tot hij op een gegeven moment de verkeerde inschatting maakte en mijn schoot vast pakte. Toen hij om hoog keek schrok hij zich dood!

Al met al was het vreselijk gezellig. Ik heb er ook goulash gegeten. En dat was heerlijk want Oma B kan goed koken. En daarna aten we ijs. En daarna ging ik weer naar huis. Toen ik huiswerk ging maken :p

Maar meestal is opa degene die opstaat en drinken gaat maken en dan het beroemde kastje opendoet. Het beroemde kastje zit in een enorm grote ?houten? kast die 1/6 van de kamer in bezit neemt. Maar al met al een mooie kast, voordat wat er achter die twee deurtjes zit.
'

Vorige week toen mijn vriend J, mijn broertje B en ik gingen deed Opa B het kastje open en kwam er allemaal lekkers op tafel! Waaronder marsepein!

Dat was nog eens fijn en leuk, en dat vond broertje B ook. Want binnen no time was het schaaltje leeg en kwam opa B met nog een bak met chips. Toen we thuis kwamen zaten we propvol. Maar dat maakt niet uit. Want we benoemen zondag nu als opa-en-oma-dag! Dus de volgende dag sporten we alles er weer af. ^^

Amitiés!~

Madame K.